De Broze wolf en zijn woordeloze woorden

detail schilderijtje 'Roodkopje en de Broze wolf' made by SoFia

Als Roodkopje op bezoek was bij Sneeuwwatje stuurde ze steeds kaartjes en brieven naar de Broze wolf.
Dan schreef ze hoe de prins van Sneeuwwatje weer zat te smakken aan tafel (iets waar Roodkopje overdreven allergisch voor was), hoe ze met Sneeuwwatje was gaan winkelen op de markt van Allaping. Hoe ze koffie hadden gedronken, waren gaan wandelen, koekjes van eigen en ander deeg hadden gebakken.
Met veel zorg zocht ze dan de kaartjes uit, schreef met haar beste pen.
‘s Avonds belde ze dan ook nog es naar de Broze wolf om meestal te vertellen wat er op haar kaartje en in haar brieven stond…

Maar als de Broze wolf naar de Geschoende kat ging hoorde Roodkopje nooit wat.
Geen kaartje, geen brief, geen telefoontje.

De wolf vond het beter zo.
“dan heb ik wat te vertellen als ik terug ben” had hij een keer gezegd.
“Hoef jij niet 4 x hetzelfde verhaal te lezen, te horen en te zien zoals ik “ had hij er wat achteraan gemompeld.

De Broze wolf had wel een punt (iets wat Broze wolven graag hebben, een punt), maar als hij terug in het bos was vertelde hij ook niet hoe het was.
Als hij dan Roodkopje tegen kwam, al dan niet ‘per ongeluk’ dan was hij wel enthousiast en een koekje sloeg hij nooit af.
Soms bleef hij dan dagen hangen aan de waterkant.
Maar soms was hij ook na een uur al weer weg.

En hoewel Roodkopje de Broze wolf nam zoals hij was, met al zijn komen en gaan. Toch kreeg ze het soms wat moeilijk met alle woordeloze woorden die hij telkens bij haar achter liet.
Het werden er zoveel dat Roodkopje op den duur niet meer wist waar met al die woordeloze woorden te blijven.
Af en toe schudde ze eens met een woordeloos woord om te horen of er wat in zat. Maar zoals iedereen weet, niets zo moeilijk om uit het woordeloze woord de betekenis te halen.
Dus uit angst wat waardevols weg te smijten hield ze alle woordeloze woorden van de Broze wolf bij.

detail schilderijtje 'De broze waterkant' made by SoFia

Toen de Broze wolf op een dag met Roodkopje aan de waterkant zat vroeg Roodkopje wat de Broze wolf eigenlijk deed met al haar vragen die onbeantwoord bleven.
Hield hij die ook zo bij als zij al zijn woordeloze woorden?

De Broze wolf keek haar wat verbaasd aan.
“Onbeantwoorde vragen? Ik heb al je vragen beantwoord toch?” antwoordde hij met een vraag.
Nu was het aan Roodkopje om met een verbaasde blik de wolf te omhullen.
“Waar zijn die antwoorden dan?” vroeg ze wat bitsig. Er zeker van zijnde dat er geen antwoord aan haar donkerbruine ogen zou zijn ontsnapt. Roodkopjes zijn namelijk erg goed in antwoorden en woorden bijhouden. Er glipt er niet zo maar ééntje langs haar heen.

De wolf zweeg.
En weer rolde er een woordeloos woord van tussen zijn poten.

“En wat heb ik genoeg van jouw woordeloze woorden” riep Roodkopje nu wat bozig.
“Wat moet ik daar nu mee!”.
“Ah misschien moet jij daar eens mijn antwoorden in gaan zoeken he” riep de wolf nu wat bozig terug.
“Ohhh zooo, dat méén je niet he!” riep Roodkopje nu echt kwaad. “Jouw antwoorden zitten toch niet in al die woordeloze woorden van je!!! Moet ik daar tussen gaan zoeken?! Daar ben ik 5 jaar mee bezig”

“Tja “ zei de Broze wolf wat wijsneuzig “Heb je wat te doen he, En misschien ben jij niet zo goed in het lezen van woordeloze woorden, Da’s mijn fout niet he” En hij legde zich op zijn rug in het gras.

Roodkopje haar hoofd was nu bijna zo rood als haar haren.
Ze stond op en liep terug het bos in.
Een maal thuis graaide ze al de woordeloze woorden van de Broze wolf die ze zorgvuldig bewaard had en gooide ze buiten op één grote berg.
“Wie denkt dat Broze geval wel dat ie is! “ mompelde ze tussen haar tanden terwijl ze de lucifers pakte.
“Misschien ben jij niet zo goed in het lezen van woordeloze woorden” herhaalde ze kwaad en met een nagemaakt broze-wolf-stemmetje.

Ze wist natuurlijk ook wel dat je nooit zo kwaad werd om iets als het niet iets zei over jezelf.
En ja ze was inderdaad niet zo goed in het lezen van woordeloze woorden.
Roodkopje was verliefd op woordvolle woorden. Dat was haar ding.
En toen bleek dat de Broze wolf niet zo woordvol was had ze zijn leegte zelf wat ingevuld.
Maar daar was Roodkopje niet zo gek meer van. Ze had vroeger overal en van iedereen de lege woorden ingevuld en zo waren bepaalde sprookjes plots heel anders geworden dan ze in feite waren.
En niet iedereen was daar zo gelukkig van geworden.
Toen ze Lans en Mietje had verteld hoe zielig het was dat de heks zo alleen was en hoe gruwelijke ouders je wel niet moest zijn om zomaar je kinderen in het bos achter te laten hadden Lans en Mietje bijna hun ouders in plaats van de heks in de oven gestoken.
Of toen ze tegen Sneeuwwatje had verteld dat als je de mooiste bent van het land of je dan nog wel dat hele huis van de 7 dwergen moest gaan opkuisen? Vreselijk als ze weer terug dacht aan de ruzie die er ontstond tussen de dwergen en de heks om wie de giftige appel aan Sneeuwwatje mocht geven….
Gelukkig heeft ze haar eigen ingevulde woorden weer terug kunnen rechttrekken en leeg schudden. Is ze met Lans en Mietje en hun ouders rond de tafel kunnen gaan zitten en met de 7 dwergen en sneeuwwatje een intensieve groepstherapie kunnen aanvatten.

Maar vanaf die moment had Roodkopje zich voorgenomen wat voorzichtiger te zijn met het invullen van woordeloze woorden en de leegtes die tussen zinnen door wel es durft te zitten.

Maar met al die woordeloze woorden en de leegtes tussen de Broze wolf zijn zinnen door kon Roodkopje niets meer aanvangen.
Ze had er ook wat schrik van gekregen.
Stel dat ze het weer verkeerd ging invullen….

Dus wat kwaad en verdrietig stak ze al zijn woordeloze woorden in brand.
De woordeloze woorden knisperde en knetterde.

De Broze wolf die door het zien van de rookpluim kwam aanlopen riep verontwaardigd: “Wat doe je nou!”
“Ik had het koud” zei Roodkopje kwaad en met tranen in haar ogen.
Toen de wolf dichterbij was gekomen en haar tranen zag zitten vroeg hij waarom ze huilde.
“Ik huil niet” zei Roodkopje dapper. “Mijn ogen smelten gewoon een beetje van de warmte van het vuur”.
“En zijn dat niet de spiegels van je ziel, ogen” vroeg de wolf wat stil.
Roodkopje zweeg, ze besloot zelf eens een woordeloos woord te geven, een vraag woordeloos te beantwoorden.
“Mij woordeloze woorden zijn dan toch alvast warm he” glimlachte de Broze wolf.
Roodkopje glimlachte wat schoorvoetend terug.
“Ik ben gewoon niet zo goed in woordvolle woorden en ja ik laat veel leegte tussen mijn zinnen door.” ging de wolf verder.
“Maar ik wil niet invullen” zei Roodkopje wat moedeloos. “Ik word zo moe van invullen” prevelde ze er wat stil achter.
“Maar dat moet toch ook niet” antwoordde de wolf.
“Soms zijn woorden ook het mooist als je ze leeg laat, invulbaar. Zo kan het alles zijn, of niet zijn.”
“En daarbij, het gaat toch niet om invullen, maar om aanvullen” zei de wolf.
“En dat doen wij toch, elkaar aanvullen? Juist in het zo anders zijn. Jij vult mijn woordeloze aan met al jou woordevolle. En ik vul je woordevolle wat weer aan met de het woordeloze….” vulde de wolf aan.

“Hoe kom jij ineens zo wijs” antwoordde Roodkopje en gaf de wolf een speelse por in zijn wolvenzij.
“ahh komt vast door jou he” grinnikte de wolf en trok aan de rode lokken van Roodkopje.
Al lachend liepen ze achter elkaar aan naar de waterkant.
Toen ze, leunend tegen elkaars zij , aan de waterkant zaten zei de Broze wolf na een tijdje: “Weet je Roodkopig ding, ik besef het niet altijd zo zelf meteen en ik laat niet zoveel van me horen maar …ik dénk wel aan je”
En Roodkopje wist niet zeker of de wolf dat nu luidop had gezegd of niet, maar ze glimlachte en besloot een keer te zwijgen.
De lucht en het hart zat vol opgebrande en brandende woordeloze woorden en dat was voor nu meer dan genoeg.

Made by SoFia

Ps: Meer verhaaltjes (waaronder dit) en in chronologische volgorde over Roodkopje en de Broze wolf zijn hier  naast te vinden onder de pagina “De Broze wolf”.Gewoon even aanklikken…

detail schilderijtje "De broze waterkant" made by SoFia

Samen met dit verhaaltje het mooie liedje “without a word”

 

(Kr)engeligge schaduwkant van het leven

Een schaduw van gedachten,ideeën en bedenkingen.
Een vage schets
Nog invulbaar

Lijnen nog plooibaar
Aanpasbare vormen.
Klaar voor kleur

Licht gevleugelde fantasie
verankerd in realiteit
De mogelijke mogelijkheid
Aan de waterkant van het hart,
aan de oevers van de ziel….

Zoals het leven, of zoals het zou mogen zijn….

SoFia

"Krengeltjes" werk in klei en ijzerdraad

detail "Krengeltjes"

detail "Krengeltjes"

detail "Krengeltjes"

Detail "Krengeltjes"

Detail "Krengeltjes"

Detail "Krengeltjes"

Detail "Krengeltjes"

Made By SoFia

 

De Broze wolf

Op de pagina “De Broze wolf” hiernaast kan je mijn verhaaltjes van “Roodkopje en de Broze wolf” lezen.
Ze staan in chronologische volgorde en elk nieuw verhaal zal ik automatisch toevoegen.
Veel leesplezier.
SoFia

 

Gemberkoekjes

De Broze wolf lag in het gras aan de waterkant behoorlijk stil te wezen.
Roodkopje had al verteld over de renovatie van het snoephuis en over hoe de 7 dwergen met voetbal gewonnen hadden met 29-1 van de 7 geitjes, maar de Broze wolf had enkel maar even geknikt en ‘uhuh’ en ‘oww ja’ gemompeld.
En voor een Broze wolf is dat wel heel stil.
Roodkopje ging naast hem liggen en vroeg waarom ze haast de blaadjes van de bomen kon horen vallen.
“Omdat het winter is, dan vallen blaadjes van bomen” antwoordde hij.
Maar na de “duhhhh” van Roodkopje zuchtte hij eens diep en zei: “Ik heb gedroomd vannacht”.
“Ohhh” zei Roodkopje enthousiast “ Leuk!! vertel”
“Leuk, leuk,” knorde de Broze wolf. “Dromen waarvan je niet weet dat je ze aan het dromen bent zijn niet leuk. Nou ja, ze zijn wel leuk, maar als je wakker wordt is het niet meer leuk”.
Roodkopje keek de wolf wat verbaasd aan. “Waarover heb je dan gedroomd? Vroeg ze.
“Over Gemberkoekjes” zei de wolf stil.
“Ieeeee bah” zei Roodkopje vol afgrijzen. “Een nachtmerrie dus”.
“Een nachtmerrie!” riep de Broze wolf boos. “het was de heerlijkste droom die er bestond!” “Gemberkoekjes zijn fantastisch, ze zijn…”
De Broze wolf stopte zijn zin, de woorden kraakte in zijn keel en  broze tranen sprongen in zijn ogen.
“Ik mis de Gemberkoekjes”. prevelde hij er achteraan.
Roodkopje kon geen Gemberkoekjes bakken. Wel karamel-, chocolade-, room-, confituur-, cocos- en zandkoekjes, maar geen Gemberkoekjes.
Want iedereen wist dat je nooit echt goed bakken kon wat je zelf erg vies vond.En ja Roodkopje vond Gemberkoekjes nu eenmaal erg vies.
De Broze wolf had al in heel het bos gezocht naar iemand die Gemberkoekjes bakken kon, maar niemand kon hem daarbij helpen.
9 Sprookjesbossen verder, kon je heerlijke Gemberkoekjes krijgen. Maar de Broze wolf wist na zoveel tijd en zoveel reizen niet meer de weg naar dat bos. Hij wist niet eens welke kant het op was, hij wist niet eens de naam van het bos. Hij vroeg zich zelfs af of het bos wel een naam had.
Af en toe, twijfelde hij zelf aan zichzelf. Bestond het bos wel? En waren die Gemberkoekjes nu wel zo lekker?
Misschien had hij het wel zelfbedacht? Of gedroomd?
Maar als hij dan diep in zijn gedachten ging kijken vond hij steeds weer tussen wat losse herinneringen de smaak van Gemberkoekjes. En een smaak ligt nooit zomaar tussen herinneringen wist de wolf. Het moest dus wel waar zijn, het moest wel een herinnering zijn.

Roodkopje probeerde de wolf wat af te leiden met heerlijke chocolade en bessenkoekjes, maar het hielp allemaal niet.
“Kan je die Gemberkoekjes dan niet gewoon vergeten?” opperde Roodkopje.
“Alsof ik dat niet al lang geprobeerd heb” zuchtte de wolf.
“Ik heb gedachten aan Gemberkoekjes al een rotschop gegeven, achter de eik in een hele diepe put begraven, plat gestampt, meegegeven met de ganzen naar het zuiden, in een kistje gestoken en dichtgetimmerd, maar niets helpt” jammerde de wolf.
“Dan denk ik dat ik het vergeten ben, of beter gezegd dan denk ik juist niets, want als ik dat denk dan weet ik het weer. Vergeten is een woord dat eigenlijk niet eens bestaat. Als je weet wat je vergeet, dan weet je het weer he” ratelde de wolf verder.
“En dan zo plots, na heel lang niet denken aan Gemberkoekjes, dénk ik er wéér aan! Of ruik ik zomaar de geur, proef ik de smaak. En het ergste is dat als je net zover bent dat je Gemberkoekjes niet meer mist, je gaat dromen over ze. En tegen dromen valt niks te doen. gedachten kan je nog zachtjes toefluisteren, een klein zetje geven, zelfs wat negeren, maar dromen… die zijn onbestuurbaar..” zei de wolf. En hij klonk brozer dan broos.
“Ik hààt dromen! En ik hààt Gemberkoekjes!” riep de wolf kwaad en draaide zich om in het gras.

Na een tijdje werd Roodkopje het een beetje beu dat de Broze wolf niets meer wou doen.
“Als je zo blijft liggen dénk je alleen nog meer aan Gemberkoekjes” zei ze op een dag tegen de Broze wolf.
De Broze wolf werd eerst erg kwaad omdat hij nét de Gemberkoekjes wat ‘vergeten’ was en toen Roodkopje zei… maar hij besefte ook dat ze ergens wel gelijk had.
“Wat kan ik dan doen?” prevelde hij.
Roodkopje antwoordde hem dat ‘missen’ niet zo erg was en ook dromen niet. “Het wil zeggen dat wat je mist en waarover je droomt best mooi was of is” zei ze tegen de Broze wolf. “Ach, misschien waren die Gemberkoekjes niet eens zo lekker” zei de wolf dapper.
“Dat maakt op zich niets uit “ zei Roodkopje.
Zelfs als je dingen mooier en beter maakt dan ze in wezen zijn, dan nog kan je de gedachten eraan nog gebruiken”
“Gebruiken?” vroeg de wolf verbaasd?
“Jahaaa” antwoordde Roodkopje.
“Je kan gedachten, herinneringen, missen en dromen gebruiken om hele mooie dingen mee te doen”
“Oww ja?” vroeg de wolf. “Hoe zo?”
“Wel, als je bijvoorbeeld gedachten voorzichtig uitknijpt krijg je heerlijke druppels hartverwarming, als je herinneringen zachtjes opwarmt komt er een fantastische smaak vrij, missen kan je opkloppen tot een luchtige slagroomgevoel en als je dromen laat afkoelen verharden ze in caramelfantasie.” legde Roodkopje uit.
“En met die dingen kan je weer allerlei lekkere, boeiende, interessante en fascinerende nieuwe dingen maken” ging Roodkopje verder.
“Dus…. ik kan met mijn Gemberkoekjes missen en dromen wat nieuws maken?…. En wat dan?” vroeg de Broze wolf.
“Wat je zelf maar wil” antwoordde Roodkopje.
“Maar ik weet niets” mompelde de wolf wat bedremmeld.
“Tja” zei Roodkopje wat teleurgesteld “dan gaat al het mooie van je missen en dromen verloren….”
“Dus, wat ik maar wil he…..?”vroeg de wolf
En hij fluisterde zijn nieuwe idee in Roodkopje haar oor.
“Ohhh, wat een prachtig idee!” riep Roodkopje verheugd.

Made By SoFia

En als mooie begeleiding bij dit verhaaltje, het mooie leuke lieve liedje van de prachtige voorstelling ‘Na de pauze’ van Herman Finkers. Hoe zeg je dat?; Man van mijn hart? Man naar mijn hart?

…..’De hemel is iets achterhaalds, er wacht ons boven niets.
De hemel, wees nou eerlijk, is een verzonnen iets.’

‘De veertigste van Mozart en de liedjes van Jacques Brel
zijn ook ooit verzonnen’, zei ik, ‘toch bestaan ze wel.
Iets kan zijn verzonnen en daardoor juist bestaan.
Dat soms iets niet verzonnen is, neemt men zomaar aan.’

Dit lied is ook verzonnen en hoor hoe het bestaat.
Ik zing het graag omdat daarmee de hemel opengaat….

(‘daarboven in de hemel’ H. Finkers)

 

Broze waterkant

Schilderijtje "Broze waterkant" made by SoFia

Toen de Broze wolf en Roodkopje menig zonsondergangen en speelse waterkanten hadden gezien vertelde de Broze wolf op een dag nog eens over zijn zware dagen. En hoe moeilijk hij het vond die dan te dragen.
Roodkopje luisterde aandachtig, of dat probeerde ze toch.
Ze herkende wat de wolf vertelde en kwam dus meteen met een idee op de proppen.
“Misschien moet je iets maken om je zware dag in mee te dragen dan?” had ze voorgesteld.
Zelf had ze een keer een heel mooi trekwagentje gemaakt voor haar zware dagen. Het was een stuk makkelijker dan ze zo op je rug te moeten meezeulen.
Roodkopje was nog niet uitverteld of de Broze wolf was al druk in de weer hout te zoeken en een wagentje te timmeren.
En terwijl hij  de wielen aan het bijschaven was vertelde hij hoe blij hij was met Roodkopje haar hulp.
“Voor mij was dat wagentje wel goed he, maar misschien…” vertelde Roodkopje, maar zoals gewoonlijk onderbrak de Broze wolf haar met al zijn enthousiasme en ging door over hoe hij de wielen zo stevig mogelijk zou  kunnen maken.

Toen het wagentje af was stond de Broze wolf zo fier als een gieter naast zijn wagentje. “Zo, nu nog wachten op een zware dag” zei hij. “Hihi, je zou er haast op gaan wachten” gniffelde hij wat en begon wat te blozen omdat hij zo in zijn kaarten had laten kijken.

Een paar dagen later had de Broze wolf plots een zware dag te pakken.
“Roodkopje!” riep hij. “Het is zover! Een zware dag!”.
Roodkopje kwam meteen kijken. “Ohh ja, ik zie het, het ziet er inderdaad wel een erg zware dag uit” zei ze wat onder de indruk.
De Broze wolf tilde de zware dag op en liet hem in het wagentje ploffen.
Maar toen de Broze wolf met het wagentje op stap wou gaan en met Roodkopje in het bos wou gaan wandelen, kwam de wolf geen meter verder. De wielen kwamen niet door de mulle bosgrond en bleven achter alle takken en boomwortels hangen.
De Broze wolf wou niet meteen opgeven en trok dapper verder maar toen één van de wielen afbrak werd hij ongelooflijk kwaad.
“Gadver! Roodkopje, jij met je geweldige ideeën ook altijd!” riep hij. “Dit slaagt nergens op, het werkt niet!”
“Waarom heb ik naar jou geluisterd eigenlijk?!” snauwde hij. Hij tilde de zware dag uit het gebroken wagentje en liep het bos uit.
 Samen met zijn zware dag ging hij aan de waterkant zitten. En hij begon te overdenken hoe dit nu mis was kunnen gaan. En hij bedacht dat Roodkopje aankwam met dat wagentje en hoe het haar geholpen had.

Maar ook dat Roodkopje er ook bij was als hij eergisteren zijn poot stootte aan de steen op het heuveltje. Ze had hem wat gevraagd en hij had omgekeken en zo zijn poot bezeerd. En ja nu hij verder dacht, Roodkopje was er ook bij toen hij ruzie had gekregen met de Das. Eigenlijk omdat Roodkopje de Das had verdedigd.
Roodkopje was er ook geweest als hij die ene nacht zo ziek was geweest. En had hij toen ook niet de koekjes gegeten die Roodkopje had gebakken? De broze wolf keek om zich heen.
Zag het water van het meer nu ook niet wat vuil? “Tss, dat komt natuurlijk omdat Roodkopje zijn t-shirt in het water had gewassen.“
En dat t-shirt zou niet vuil zijn geworden als zij geen slagroomtaartjes had gebakken” bedacht hij.
En kijk de lucht was ook niet meer zo blauw als vroeger. “dat is vast door al die baklucht van Roodkopje.” bedacht de wolf.
Hoorde de Broze wolf trouwens nu niet de vogels  met hem mee twitteren, de wind bevestigend fluisteren?

Detail schilderijtje "Broze waterkant"

Toen Roodkopje naast de wolf kwam zitten met vers gebakken koekjes om hem wat op te beuren begon de Broze wolf een hele uitleg te doen.
Over hoe ze minder koekjes moest gaan bakken, haar ideeën maar beter voor haar moest houden en nu hij er zo over nadacht voelde hij zich eigenlijk niet àltijd zo prettig bij Roodkopje
“Je hebt niet zo’n beste invloed op mij vrees ik” zei hij ernstig.
“Misschien moet jij maar es nadenken met wat je bezig bent en hoe dat komt” vervolgde hij.
“Al dat ‘gehelp” van jou…. zo kan ik toch niet mijn eigen weg zoeken”

De Broze wolf gaf Roodkopje een ei kadoo. Een ei vol  met zijn bedenkingen over Roodkopje en haar invloeden.
Roodkopje was verschoten over zulke uitspraken en wist niet goed meer wat zeggen. Ze liep stil het bos in met het ei.
“Kijk,” ging de Broze wolf verder “zelfs de blaadjes vallen van de bomen als jij voorbij loopt”.

Roodkopje bekeek en bestudeerde het ei, stelde het vragen, maar ze kreeg geen antwoord.
“Wat moet ik nu met dat ei?” bedacht ze zich.
Meestal broed je eieren uit of eet je ze op. Een keer gooi ze ook wel kapot. Maar de eieren die je niet toebehoren zijn de lastigste wist Roodkopje.

Roodkopje stapte terug op de Broze wolf af.
“Ik wil niet ondankbaar zijn of van slechte wil, maar ik geef je ei terug wolf” “Ik kan er niet veel mee, het is jouw ei, niet het mijne. Het is aan jou om het uit te broeden of er wat mee te doen”.

Had de wolf willen luisteren naar Roodkopje, haar willen zien in plaats van enkel naar haar te kijken dan had hij geweten dat Roodkopje haar wagentje voor zware dagen diende voor op de zandpaadjes en niet in het bos, dan had hij geweten dat hij soms zelf onhandig was,  gewoon té veel koekjes at, zelf ruzie zocht en altijd zijn t- shirt vuil maakte door zijn gulzigheid. Dan had hij geweten dat het water in de plas vuil was door Olifant die zich telkens daar kwam wassen en de blaadjes van de bomen vielen omdat het herfst was.

Nu zat hij daar wat alleenig met zijn eigen ei, nog overtuigd dat het voor Roodkopje was.
En zo zonder Roodkopje probeerde hij zijn dagen in te vullen, de blaadjes weer aan de bomen te kleven, het water te zeven. Hij probeerde zelfs zelf koekjes te bakken, maar hij beet er haast zijn tanden op stuk.

Toen hij een aantal dagen, of waren het nu weken, alleen was zag hij Roodkopje voorbij wandelen.
“Roodkopje..” riep hij zachtjes. “Geen zin in een koekje? zélf gebakken”.
Roodkopje sloeg het aanbod niet af. En aan de waterkant gezeten aten de Broze wolf en Roodkopje de koekjes.
En voor ze het wisten waren ze weer volop aan het praten en lachen.

“Dus….. die blaadjes moéten juist van de bomen?” prevelde de wolf en keek wat bedrukt naar zijn tube lijm.
En toen ze bijna tandpijn hadden van de Broze wolf zijn taaie koekjes zei Roodkopje voorzichtig:“Euhhhh….en laten we misschien ook beter doen waar ieder goed in is.? Ik maak eigenlijk liever koekjes van eigen deeg” lachte Roodkopje.
De Broze wolf glimlachte, maar vroeg zich dan ook af wat hij dan goed kon doen voor Roodkopje.
Roodkopje vertelde hem dat niemand haar zo kon doen lachen als hij. Zij nooit zulke leuke dingen zou kunnen vertellen als hij dat kon.
En zo spraken ze af, dat Roodkopje de koekjes zou bakken, de Broze wolf voor het lachen zou zorgen en de tijd voor al de rest.

Detail schilderijtje "Broze waterkant"

Made By SoFia

 

Tijd-staren

Schilderijtje "Roodkopje en de Broze wolf" made by SoFia

 

Roodkopje en de Broze wolf lagen aan de waterkant wat in de tijd te staren.
“Wie van ons zou nu het meeste tijd gestaard hebben ?” vroeg de Broze wolf na een tijdje.
“Ik” zei Roodkopje resoluut. “Want jij hebt net nog de krant gelezen als ik al aan het tijd-staren was”.
“Jaaahaaamaaar” verdedigde de wolf meteen “Jij hebt nog een stuk taart zitten eten als ik aan het staren was dus…”
“Trouwens die krant is eigenlijk ook een soort tijd-staren” vervolgde de wolf.
“Want je staart naar de dingen die in een tijd zijn gebeurd” vertelde hij er wat wijsneuzig achter.

“oww jij gaat er dus vanuit dat die dingen die jij aanstaart ook écht gebeurd zijn” prevelde Roodkopje tussen haar lippen en de grasstengel die ze tussen haar tanden had.

“Zélfs als ze niet écht zouden gebeurd zijn staar ik toch naar ze” zei de wolf wat vertwijfeld.
Roodkopje kwam nu rechtzitten.
“Tja wolf, heeft het onechte dan wel een tijd? “ vroeg Roodkapje. En ze klonk al even vertwijfeld als de wolf.

“Als jij wat onechts verzint of fantaseert heb je daar toch tijd aan besteed” analyseerde wolf verder.
“Jahaa, maar bestaat er ook een tijd in het onechte, in de fantasie?” vroeg Roodkopje.
“Ik weet niet veel zei de wolf, maar ik weet dat in het onechte, in fantasie alles bestaat als je het maar wil” antwoordde de wolf.
“Ah, een beetje zoals in het echte leven dus ook” glimlachte Roodkopje.

“Koppie, zullen we tijd fantaseren?” vroeg de wolf al voor genietend.
Roodkopje vond dat wel een goed idee.

 

Detail "Roodkopje en de Broze wolf" made by SoFia

 

En zo aan de waterkant verzonnen ze tijd.
Trage tijd voor op mooie momenten, Straaljager-tijd voor al het vervelends. Lieve-tijd, schattige-wollige- tijd, tastbare-tijd (altijd handig om mee te nemen).
oversized -tijd of handige minitijdjes voor als je weinig tijd hebt. De wolf verzon anti-eet-grootmoeder-tijd en Roodkopje verzon glimlach-tijd. Samen verzonnen ze tong-uit-steek-tijd, kietel-tijd en maffe woorden-tijd.
Wolf bedacht handige-tijd en altijd-tijd-tijd en Roodkopje bedacht koek- en taarten-tijd.
Tegen de avond bedachten ze geniet-van-zonsondergang-tijd, soezel-zonder-te-hoeven-opstaan-tijd, zachte-tijd voor harde momenten, lig-nooit-meer-wakkertijd en schapen-die-zichzelf-tellen-tijd.

Na een tijdje waren ze wel wat uit-getijd.
“Over één ding ben ik nu wel zeker” zei Roodkopje, “Tijd bestaat ook in het onecht”.
“Misschien heb ik wel liever de onechte tijd dan wel de echte” ….“Maar ja…mag dat wel?” vroeg ze zacht.
De wolf keek even in een diep gedacht van zichzelf en over het water.
“Ik denk het wel Roodkopje” zei hij ernstig.
“Misschien moeten we daar maar even de tijd voor nemen om over na te denken”

“Hmmn “ zei Roodkopje “ welke tijd neem jij dan wolf?”
“Ik neeeeeemm…. ah, ik neem ‘bedenk-tijd’ “zei de wolf fier.
“Ohh “ zei Roodkopje, “die is leuk bedacht”.

En terwijl Roodkopje en de Broze wolf aan de waterkant de tijd bedachte, bedacht de tijd Roodkopje en de Broze wolf.

Made by SoFia

Detail "Roodkopje en de Broze wolf" made by SoFia

 

Zielenzee

schilderij/collage 40 cm/50cm made by SoFie

Het blad papier zwijgt als de stille Oceaan,
woorden drijven weg op de golven van niet weten.
Zinnen strekken zich uit aan de horizon,
ongrijpbaar als de grenzen die zich steeds verleggen.
Onaantastbaar als de ziel.

In mijn storm van gevoel vaart mijn verstand als een stevig schip door de barre Beringzee.
Vertwijfeld lees ik het kompas dat richtingloos me de weg wijst die niet te vinden valt.
En ik vraag me af of de koude wel de warmte weg houdt.

Haveloos golft het letterlijke voor me uit,
en opspringende gedachten spatten tegen de boeg die ik nog voor me heb.
Een beetje roer- en stuurloos sta ik op het dek van verwachten.
Laat ik het boeiend maar binnen halen, en het licht werpt zich vuurtorengewijs op mijn met bedenking rijk gevulde netten.

SoFia

 

Little Light

little light, just keep holding on.
When the darkness creeps around you,
lost in side yourself
the heart will glow, the soul will shine, the mind will sparkle

SoFie

made by SoFie

 

Het is, het zal…

O Nacht van duizend dagen,
blijf hier bij mij.
En mag het hier en nu vervagen,
laat de tijd maar vrij.

Zo gezellig in het onecht,
en we vertellen verhalen.
Onthou alles wat er is gezegd,
laat verstand naar gevoel vertalen.

Eindeloos zal het duren,
het leeft in mijn hoofd.
En het hart voorkomt het ochtendgluren,
het is,
het zal,
als er maar in wordt geloofd.

SoFie

 

Scheepsdromen

waterwonder in de diepste zee,
Nachtelijk schip van dromen.
neem deze golvende gedachten mee,
geef een alles overkoepelend onderkomen.

En als we de haven binnen varen,
blijf ik veilig aan boord.
Van op de deining zal ik ervaren,
hoe donkerte zich aan de dag verwoord.

Ik hoef de nacht niet te lezen,
de dag niet te her-beleven.
Op deze boot heb ik niets te vrezen,
tussen wal en schip mijn bestaan geweven.

Het Noorden zal ik zeker vinden,
anders vaar ik mezelf wel kwijt.
Naar het land van innerlijke vrienden,
de droom kent geen pijn, geen spijt.

Dus laat mij verdiepen in opspattend gevoel,
gooi het anker uit in de bodem van verlangen.
Geen wel doordacht plan, geen uitmuntend doel,
alleen wat mooie gedachten in mijn netten vangen.

En als we dan ongekende kusten bereiken,
leven in het onbestaan.
Weten we; als alles net echt gaat lijken,
Is het tijd, tijd om te gaan.

Toch zal geen realiteit mij binden
laat het landelijke maar vergaan.
in of uit mezelf zal ik mijn kapitein wel vinden
die met mij door deze nachtelijke zee van dromen wil gaan.

SoFie