detail schilderwerkje “Broze Wolf” made By SoFia

De Broze Wolf kwam enthousiast aanrennen.
“Roodkoppie, ik zie DoornBloosje in het water!”
“In het water?! Is ze aan het zwemmen dan?”
“Neehee, ik bedoel in de weerspiegeling van het water! Daar waar ik vroeger dan mezelf zag zie ik nu DoornBloosje!!”
“Wolf, je ziet..” Maar Roodkopje kreeg de tijd niet om uit te spreken.
“Koppie, ik heb nu geen tijd sorry.  Druk druk druk. Tot ziens!!”
En de Broze Wolf dribbelde opgewekt het bos in.

Wat later hoorde Roodkopje getimmer, gezaag en geklop in het bos.
“Wat is dat Broze geval nu toch allemaal weer aan het doen?!”
Ze stond op en ging kijken.

Als ze buiten kwam zag ze aan bijna elke boom een spiegel hangen.
“Wolf, wat is hier de bedoeling van?”
“Kijk, ik zie overal DoornBloosje, in elke spiegel ” antwoordde de Wolf dol enthousiast.
“Hoezo?!, dat ben jij toch?!”
“Nee nee, het is DoornBloosje, kijk maar, zie toch eens hoe ze bloost” zei hij vertederd.
Maar Roodkopje ging dwars door elke vertedering heen “Nee man, dat ben jezelf! JIJ bloost!”
“Koppie, dit is DoornBloosje…. ze lacht zo mooi…. kijk”
“Ahum, sinds wanneer heeft DoornBloosje pelsen oren? En ze heeft wel erg uitgesproken hoektanden he”

De Wolf bleef voor de spiegel staan, wat verweest, kijkend naar zijn eigen spiegelbeeld waarvan hij zo dacht dat het DoornBloosje was.
“Dit is de spiegel van Sneeuwwatje niet he.” zei Roodkopje.
“Maar…. hoe kan dat nu? Is dit niet…… Ik…. het moet DoornBloosje zijn…. zo mooi….”
“Wolvenkop, je zit jezelf mooi en aardig te vinden man. Nogal narcistisch he”

De Broze Wolf wist dat narcissen bloemen waren. Maar wat had dat nu te maken met de spiegel.
“Hoezo, ik zie helemaal geen narcissen hier?” zei hij wat voorzichtig.
“Narcistisch wil zeggen dat je enkel je zelf graag ziet” antwoordde roodkopje  op zakelijke toon.
“Maar ik zie niet alleen mezelf graag, ik zie DoornBloosje graag!!…. Trouwens, wat een gedoe altijd. Waarom hebben zoveel dingen twee betekenissen! Narcissen zijn bloemen, maar nu hoor ik dat het ook nog es wil zeggen dat je enkel jezelf graag ziet! Ik heb er zo genoeg van!” riep de Wolf kwaad en verdrietig.


“Narcissus was een god die gestraft werd met verliefd te worden op zijn eigen spiegelbeeld. Hij was zo bezeten van zichzelf dat hij niet meer kon eten, drinken of slapen. Hij stierf van ellende aan de waterkant. Zijn lichaam werd nooit terug gevonden, alleen bloeide er bloemen op de plek waar hij altijd gezeten had. Die noemde ze later dan Narcissen” vertelde Rooodkopje.

“Dus voor jezelf graag zien wordt je ook nog es gestraft…?” vroeg de Wolf. Maar hij wachtte niet op een antwoord en liep weg.
“Wolf, wacht nou! Je begrijpt het niet!” riep Roodkopje hem nog achterna.
De Wolf draaide zich wat broos om, keek Roodkopje aan.
“Ook dat nog! Ik begrijp het wééral maar es niet! Laat me maar met rust, ik wil alleen zijn…. mezelf graag zien!”

De Wolf slenterde verdrietig naar de waterkant en zette zich neer.
“Lap, daar heb je het al, hier staan de narcissen van Narcissus!” zei hij luidop tegen zichzelf
En hij vroeg zich af of tegen jezelf praten ook een vorm van zelfliefde was….hoewel hij ook grondig kon vloeken tegen zichzelf. Maar ja, liefde en haat lagen toch dicht bij elkaar….dus….

Hij nam toch maar het zekere voor het onzekere en begon dan maar tegen de bloemen te praten.
“Narcissus jongen, ik begrijp soms nog maar weinig van de dingen. Ik dacht dat ik DoornBloosje zag en ik zag eigenlijk mezelf.”
De bloemen zwegen en ja dat is toestemmen, dus ging de wolf verder met vertellen.
“Ik mis DoornBloosje….. mis ik dan eigenlijk mezelf? …. Weet je Narcissus, ik ken DoornBloosje niet eens echt….. hoe kan ik haar dan missen?”
De bloemen zwegen nog steeds…iets waar bloemen erg goed in zijn.
“Maar ik ken wel mezelf, ….toch al een beetje…. en ik ben nog steeds hier, dus mezelf missen….”
De Wolf zweeg een tijdje samen met de bloemen.
“…Of ben ik mezelf wat verloren in DoornBloosje? …. Wat moeilijk allemaal dit, niet moeilijk dat jij enkel je zelf graag bent gaan zien, dat lijkt me een stuk simpeler!”Jankte de Wolf wat zielig.

Hij keek voorzichtig in de weerspiegeling van de waterkant om te kijken wie of wat hij zag.
“Oké, ik zie even geen DoornBloosje…. maar….nu zie ik niet alleen mezelf maar ook Roodkopje! Ik ben ziek… er is wat mis met mij!” riep de Wolf paniekerig.
“Dat er wat mis met je is weten we al langer dan vandaag he” giechelde Roodkopje die achter hem stond.

“owww, je bent er echt… ik dacht…”
“Laat dat denken maar aan mij over” glimlachte Roodkopje en zette zich naast de Wolf.

“Ik ga alle spiegels weg halen” zei de Broze Wolf resoluut.
“Ook die in jouw huis Roodkopje”
“Hela hola, ik wil mijn spiegel houden! ik wil nog wel zien of mijn rode haren ‘s morgens een beetje goed zitten en of mijn jurk netjes zit”
De Broze wolf zei dat Roodkopje dus ook ‘bloemig’ was, dat narcissengedoe.
“Hmm dat zou ik eerder ‘ijdel’ noemen Wolf” glimlachte Roodkopje. Trouwens je moet jezelf graag zien. Hoe kan je anders verwachten dat een ander je graag zou zien als je dat zelf niet eens doet”.

De Broze Wolf dacht even na.
“Ik zie mezelf wel best graag…… Ik heb de zachtste pelsen oren van heel het bos….. en euhhhh….Ik kan vreselijk goed verstoppertje spelen…. trouwens mijn klauwen zijn ook wel mooi scherp als je dat zo ziet…… en mijn neus, mijn neus is ook wel ergggg goed….. en zie je dat…. ik heb geen buikje he” En hij trok zijn buik in tot bijna tegen zijn rug.
“Ik kan het ook goed uitleggen, en nu je het zegt… luisteren kan ik ook eigenlijk wel goed. Mijn pels blinkt ook iets meer dan die van de wolf van de 7 geitjes en ik kan iedereen geweldig laten lachen…..” Hij stopte, keek Roodkopje aan…. “’t Is er wat over zeker?”
Roodkopje knikte bevestigend.

“Maak je geen zorgen Wolvenkop, het is goed zo.”
De Wolf keek Roodkopje nog een keer aan, recht in haar ogen.
“Waarom zie ik mezelf dan weerspiegelt in jouw ogen” zuchtte hij.
“Zélfs daar kan ik nu enkel mezelf zien!”
Roodkopje vroeg de Wolf eens wat beter in haar ogen te kijken.
De Wolf keek diep in de ogen van Roodkopje
“Eigenlijk heb jij best wel mooie ogen” zei de Wolf.
Roodkopje bloosde even. Even dacht de Wolf weer DoornBloosje te zien.
“Hè ja” zei de wolf “ik zie niet enkel mezelf in jouw ogen… ik zie…. Hij keek even heel goed en een grote glimlach kwam om zijn mond.
“Ik zie een hele mooie vriendschap zitten in je ogen”

Roodkopje glimlachte “zie je wel, jij ziet niet enkel jezelf. Je hebt empathie genoeg”
De Broze wolf had geen idee wat ‘empathie’ was, maar het klonk als em-patéke en patékes kende hij maar al te goed.
“Ja, ik denk wel dat ik  dat em-patékes gevoel in me heb…. zullen we samen patékes gaan bakken en daarna hier aan de waterkant ze gezellig samen opeten?”

Roodkopje zag in de ogen van de Wolf niet alleen twinkels van plezier maar ook een overlopende vriendschap, een broos mooi gevoel, een DoornBlozig diep verlangen en… zichzelf.

Toen ze een tijdje later in de keuken van Roodkopje het deeg voor de ‘em-patékes’ aan het maken waren vroeg de Wolf  voorzichtig of het oké was dat hij zichzelf graag zag maar ook het gevoel had dat hij zonder Roodkopjes vriendschap niet helemaal heel zou zijn.
“Dat is oké Wolf” zei Roodkopje wat zakelijk koeltjes.
Want Roodkopje wist nooit zo goed hoe je een gevoel kon beantwoorden.
“Fijn! zei de Wolf “Ik zou je nooit écht kwijt willen koppie” en hij gaf haar vrolijk een kus op de wang.
“Ik jou ook niet…” prevelde ze stilletjes  en verlegen tussen haar tanden.
“Wat zei je?” vroeg de Wolf die net de em-patékes in de oven aan het zetten was.

“Of je de oven wel op 220 graden zet he, wat ik ken dat, jij zet dat ding weer veel te hoog omdat je dan hoopt dat die em-patékes  zo rapper klaar zullen zijn!” antwoordde ze streng.

In de vooravond zaten ze, zoals afgesproken, de em-patekes aan de waterkant op te eten.
De Wolf rook aan de em-patékes.
“Roodkoppie, als ik aan vriendschap een geur zou moeten geven dan zou het de geur van versgebakken em-patékes zijn!” En hij stak een heel em-patéke in één keer in zijn mond.
Roodkopje moest lachen.
“Kijk” zei de Wolf met zijn mond vol “Voor zo één lach zou ik alles doen” .
Roodkopje slikte even en bleef recht voor zich uit kijken, zodat de Wolf niet zou kunnen zien hoe de spiegels van haar ziel overliepen van liefde en ontroering  over zoveel moois.
“Dat DoornBloosje van jou weet niet wat ze mist” zei ze liefelijk.
De Broze Wolf slikte even, bleef recht voor zich uitkijken, zodat Roodkopje niet zou kunnen zien hoe de spiegels van zijn ziel overliepen van liefde en ontroering over zoveel moois……

detail schilderwerkje “Roodkopje” Made By SoFia

Made By SoFia

kaartje Made By SoFia

“…En dan weet ik dus niet meer hoe ik dat moet doen he. …. Tja, ‘t Is ook moeilijk, hoe weet ik nu wat goed is? … wat denk je Roodkoppie? Zeg het eens….”
Roodkopje was druk bezig met haar ladekast op te ruimen.
Ze had 4 zakken vol spulletjes die weg mochten, maar nog steeds zat de kast boordevol.
Met haar handen vol papieren zuchtte ze :” Wolf, ik kan je niet met alles helpen he. Je moet zélf ook eens de dingen kunnen oplossen, weten wat goed is en wat niet”

“Ja maar, jij hebt altijd zo’n goed zicht op de dingen…. jij bent wel echt de beste in problemen op te lossen, jij wéét gewoon wat goed is” zei de Broze Wolf in een poging zo vleierig mogelijk te zijn.

Roodkopje antwoordde, gesterkt door alles wat de wolf zei: “Ja, ik weet wel veel ja… en het is niet dat ik het niet wil he…. maar je…. Godver, hoe kom ik toch aan zoveel papier!!! Hoe krijg ik dat nu ooit wéér IN de kast!!!”

De Broze Wolf ging  gewoon verder: “Jij ziet de dingen gewoon helder en euhh, tja jij begrijpt mij wel vaak en..”

Roodkopje die ondertussen op een stoel was gaan staan om de papieren in de bovenste lade te proppen ging op haar tippen staan. “Je moet niet altijd zo aan mij gaan hangen, dat is niet gezond Wolf”.
De Wolf begon net aan een ‘maar’-zin als Roodkopje met een dreun van de stoel op de grond viel.

“Ik hing niet aan jou nu he” zei de Broze Wolf vlug ter verdediging.
“Trouwens…. ik kan me niet herinneren dat ik ooit aan jou gehangen heb…hmm, ben ik vast vergeten…. lijkt me op zich wel leuk…. mag ik dat es proberen…. aan jou hangen? Ga even recht staan, dan ga ik aan jou hangen… mag jij daarna bij mij… oké?”

Roodkopje die nog steeds op de grond lag had er genoeg van
“In plaats van dat meneer me even zou helpen!!! Nee, gaat ie nog wat de flauwe plezante uithangen!!.
En waar gaat heel dat gemauw van jou nu over?! Twee keer niks. Leer eens wat relativeren man!” zei Roodkopje die ondertussen was recht gekropen.

“Ree watte?” vroeg de Broze Wolf
“RE-LAT-I-VEREN!” herhaalde Roodkopje nog steeds wat bozig en gefrustreerd terwijl ze alle papieren van de grond aan het oprapen was.

“Wat is dat REE-lAT-I-VEREN dan?” vroeg de Wolf onverstoord.
“Wel zoek dat nu maar es zelf uit! En nee ik ga niet helpen, help jezelf maar een keer” riep Roodkopje die het gezeur van de Broze Wolf nu echt beu was.

De volgende dag zag Roodkopje plots het hoofd van een hert aan haar raam verschijnen. Met daarnaast ook het hoofd van de Broze Wolf.
“Ahh Roodkopje, kijk ik heb al een Ree. En ‘t is een lieverdje hoor.”
“Wat moet je nu met een hert?” vroeg Roodkopje wat aarzelend.
“Een Ree kopje, een Ree. En kijk ik heb hier ook een LAT en een zak vol VEREN….alleen een ‘I’ moet ik nog vinden.”

Roodkopje begreep er niets meer van.
“awel een Ree -Lat -I -Veren…. dat moest ik toch zelf gaan zoeken van jou?” legde de Broze Wolf uit.
Roodkopje begon erg te lachen met de Wolf.
“Jij snapt er ook niks van he” gibberde ze smalend.

De Broze Wolf die erg veel moeite had gedaan om de REE met hem mee te krijgen, een LAT te zagen en een uren was bezig geweest om aan alle gewone en rare vogels wat VEREN te vragen droop teleurgesteld terug af.

Toen Roodkopje wat later naar de waterkant wandelde zag ze in de verte de REE al aan de waterkant drinken en de Broze Wolf zat voorovergebogen iets in elkaar te steken.
“Wat ben je aan het doen?” vroeg Roodkopje.
“Ik ben 2 kussentjes aan het maken om de VEREN in te stoppen” antwoordde de Wolf stug.
“Hmm, fijn…. maar euhhh, ik zou die zoom wat omnaaien daar”
De Broze Wolf keek amper op en zei resoluut “Ik niet”

Roodkopje ging naast de Broze Wolf zitten en keek hoe hij de kussentjes vulde met VEREN.
De Wolf maakte de kussentjes af en legde ze neer.
“Het is wel lief Wolf” zei Roodkopje en legde haar hoofd op één van de kussentjes. “En ze liggen ook goed zeg”

De Wolf rukte het kussentje onder Roodkopje haar hoofd uit.
“Wie zegt dat het voor jou is!”
“Oww…. ik dacht… “
“Je heb niet goed gedacht” antwoordde de Wolf snibbig.
Toen Roodkopje vroeg voor wie het kussentje dan wel was antwoordde de Wolf dat het voor zijn REE was.
Roodkopje zei wijsneuzig dat Reeën hun hoofd niet op een kussentje legde.
“Trouwens het is ook niet JOUW REE he. Die REE is van het bos”
De Wolf werd nu wel heel kriebelig.
“Als ik een kussentje voor MIJN REE wil maken dan doe ik dat! En als ik die REE als huisdier wil houden dan doe ik dat ook!”
“Een REE is geen huisdi…”
“Wat wil je nou eigenlijk!” riep de Wolf wat bozig.
“Ik moet het van jou alleen doen, ik moet REE-LAT-I-VEREN…. dan doe ik dat en dan ga je me ofwel wat staan uitlachen of je gaat je moeien!”
“En laat me nou maar met rust want ik moet nog ergens een ‘I’ gaan zoeken”.

De volgende dag ging Roodkopje in het bos opzoek naar de Wolf.
In de verte zag ze de REE al staan.
De Wolf was druk bezig de LAT boven de ingang van zijn woonplek te timmeren.
Hij had er met mooie sierletters “De Broze Wolf” opgeschilderd.
“Mooi die LAT…. zo met je naam…. weet iedereen dat je hier woont he” Probeerde Roodkopje voorzichtig.

“Yep, en zo kan ik aan die LAT gaan hangen in plaats van aan jou….”
En met een sprongetje pakte hij met zijn twee handen de LAT vast en schommelde met zijn benen heen en weer.
“Nog leuk ook” giechelde hij. En de Wolf zwierde met een grote zwaai zijn benen vooruit.
Recht tegen Roodkopje die met een grote plof op grond neer kwakte. Midden op één van de zelfgemaakte kussentje van de Wolf.
De VEREN plofte uit het kussen en dwarrelde over Roodkopje heen.

De Wolf schrok “Owww sorry… misschien moet ik die LAT ook wat hoger leggen he”
Roodkopje zat bedremmeld als een geplukte kip op de grond.
Ze keken elkaar aan en schoten beide geweldig in de lach.

“Kom laten we naar de waterkant gaan” gibberde Roodkopje
“ja kan je daar eend spelen” zei de Wolf lachend.

Wat later lag de Wolf aan de waterkant terwijl Roodkopje in het water nog de laatste VEREN van haar afspoelde.

“Ik heb nog een kussen over, mag je wel mee op komen liggen hoor” zei de Wolf tegen Roodkopje.
“En je REE dan?”
“Dat beest… tja… ik heb alles geprobeerd, maar vergeet het dat het haar kop op een kussen legt! Trouwens…. erg praktisch als huisdier is het ook niet…. word ik ‘s nachts wakker staat daar een REE in de kamer te ademen… in het donker. Maar overal waar ik ga volgt het mij…. k ben ook wel wat aan der gehecht nu … maar ja, ze wil steeds mee binnen en da’s niet zo praktisch….”
“…..Weet jij misschien…” Maar de Wolf zweeg midden in zijn zin.
“…..Ja, je zou misschien…” Maar Roodkopje zweeg midden in haar zin.

“Ik denk er nog wel even over na” zei de Wolf
“Dat kan ik natuurlijk ook doen he” antwoordde Roodkopje. “…….Misschien vinden we dan sàmen wel een oplossing.“
“Dat lijkt me een goed plan” antwoordde de Broze Wolf.

Roodkopje vroeg aan de Broze Wolf of hij de ‘I’ van zijn Ree-Lat-I-Veren al had gevonden.

“Tuurlijk” antwoordde de Wolf “De ‘I’ zat al lang bij mij… of misschien ook wel bij jou. De ‘I’ zit in IK of in IEMAND ANDERS.”
“Interessant” antwoordde Roodkopje.
“Ja, daarin natuurlijk ook ja….”

Made By SoFia

“Ik begrijp er niks nog van!” riep Roodkopje wat geïrriteerd.
“Ik zou gezworen hebben dat ik em hier….. gadver…..WOOOOOOLLLFFFFFFF!!!!!”
De Broze Wolf, die zich wat verveelde zo alleen aan de waterkant, stak vrolijk zijn hoofd door de deur
“Kom je mee naar de waterkant koppie?”

“Mijn zwarte pen! Waar is die?!”
“och zwijg al maar, ik zie het al, je weet zeker weer van niks ?!”
“’t is hier ook altijd hetzelfde he” jammerde Roodkopje verder.
De Broze Wolf die altijd al een voorliefde had gehad om naast de kwestie te spreken antwoordde met een “misschien moet je dan de tafel eens daar tegen het raam zetten dan kan je als je schrijft de waterkant zien”
“Trouwens…. kom je mee naar de waterkant?

Roodkopje keek de Wolf niets begrijpend aan.
“Wat heeft mijn tafel tegen het raam zetten nu in godsnaam met mijn pen te maken??”
“Niks” antwoordde de Wolf met een brede glimlach. “Maar dan is het hier niet meer ‘hetzelfde’ he, Is het eens wat anders”
“Kom je nu mee naar de Waterkant?”

Roodkopje zuchtte “Ik word soms zo gek van jou”
“Gek van mij… klinkt wel prettig”
Roodkopje keek de Broze Wolf aan
En de Wolf prevelde tussen zijn tanden door: “Goh, k zie het al… een woordeloze ‘zou jij niet beter zwijgen’”
“Inderdaad! Af en toe begrijp je mij wonderlijk wel Wolf” antwoordde Roodkopje die nog steeds naar haar pen aan het zoeken was.
“Tja” zei de Wolf. “Als ik moet zwijgen kan ik natuurlijk niet zeggen waar je pen is”

“Zieeeee je wel! jij hebt em he! Kan jij niet één keer gewoon je éigen spullen gebruiken! Of gewoon vràgen. Niet te doen! Kijk, Wolf da’s nu het verschil tussen ons he. jij hebt geen structuur, geen orde. Jij leeft er maar op los en rekent er op dat ik alles voor je zal oplossen.
Je zou beter een voorbeeld aan mij nemen. Kijk ik leef in een huisje, en hard voor moeten werken heoor.. en waar leef jij? in een hol… tja, wat wil je dan ook he. Ik plan alles netjes, ik weet waar alles ligt terwijl jij…. heb jij ooit al iéts opgeruimd? Ah nee, da’s voor meneer niet nodig … wat jij niet vindt kom je bij mij wel halen!”



De Broze Wolf bleef kalm in de deuropening staan.
“Je pen zit achter je oor” zei hij rustig.
“En kom je nu nog mee naar de waterkant?”

Roodkopjes wangen werden bijna zo rood als haar haren.
“Ohh… euhhhh.. tja… da’s ….. die… Die is leeg!…  Maar ik had ook nog een andere….. een volle…. die zo zwart schrijft zo” probeerde Roodkopje vol overtuiging

“Trouwens, waarom schrijf je dan niet gewoon met Blauw of Rood?” vroeg de Wolf.
“Omdat ik een nachtverhaaltje aan het schrijven ben Wolf. Dàt kan je toch niet met blauw schrijven. Blauw is voor de luchtige verhaaltjes en Rood voor Bloosverhaaltjes”
“Ohhh, een verhaaltje over DoornBloosje! Jahaaaa kan je voor mij een verhaaltje over DoornBloosje schrijven?!” vroeg de Wolf enthousiast.
“Niet wéér dat DoornBloosje he!” zuchtte Roodkopje.
“Trouwens, jij schrijft toch zelf verhaaltjes voor haar”
“Jahaa” zei de Wolf “da’s vOOr haar, niet over haar….”

Roodkopje vertelde de Wolf dat ze geen inspiratie had voor Doornblozige verhaaltjes en dat hij dat zelf mocht doen.
De Wolf wist dat je geen verhaaltjes kon afdwingen, laat staan inspiratie. Dus hij stak zijn ‘pleaaaasssssseee’ weer weg.

“Wat schrijf je eigenlijk met de Groene pen?” vroeg de Wolf
“Onrijpe verhaaltjes?”
Roodkopje schoot in de lach.
“Nee, de Groene pen is voor waterkant-verhaaltjes”

“Ahhhh, dan moet je natuurlijk hoogdringend inspiratie gaan opdoen voor een waterkant-verhaaltje!” En de Wolf trok Roodkopje mee naar buiten.
“ja maar ik moet nog….sputterde Roodkopje.
“Ik weet niet wat jij nog moet maar wat het is, het kan wel wachten” antwoordde de Wolf die zijn kans schoon zag om wat gezelschap te krijgen.
“Wolf, ik kan thuis even goed een waterkant-verhaaltje schrijven, ik kén de waterkant nu wel he”
“Hoe kan je nu binnen schrijven over buiten?!” antwoordde de Wolf.
“Nee, nee, jij moet het gras voelen, de lucht ruiken, het licht zien”
“Meekomen jij!” en hij sleurde Roodkopje mee naar de waterkant.

Toen ze, zoals ze zo vaak deden, aan de waterkant zaten zei Roodkopje
“Hetzelfde gras en dezelfde lucht en hetzelfde licht meneer! Ik ga weer naar huis”
“oww oww, niet zo rap!”Zei de Wolf snel;
De Wolf zette zich aan de andere kant van Roodkopje neer.
“Kijk, nu is het niet meer hetzelfde, want normaal zit ik àltijd aan de andere kant van je”
“Goh Wolf, deze schokkende gebeurtenis is écht wat om een verhaaltje over te schrijven ja!” zei Roodkopje wat cynisch.
“Neehee, maar misschien ben ik wel langs deze kant komen zitten omdat aan die andere kant van jou zo’n dikke vette spin in het gras zit”
Roodkopje sprong recht “Waar?! Waar?!” gilde ze.

“Als voorbeeld he” giechelde de Wolf.
“of misschien ben ik wel langs deze kant gaan zitten zodat je het kleine zwarte vlekje in mijn linkeroog  wat beter kan zien”
“Jij hébt helemaal geen klein zwart….. hee ja, een klein zwart vlekje in je linker oog!”
Roodkopje keek wat verbaasd. “was dat daar altijd al dan?”
“Tja” zei de Wolf. “Misschien wel, misschien ook niet. Misschien heb jij nooit zo goed gekeken als je dacht. Jij denkt ook wel snel dat je het allemaal wel weet he. Zoals met die Zwarte pen…” zei de Wolf ietwat streng.

Roodkopje keek niet goed wetend wat zeggen om zich heen.
“Ik denk dat ik dan maar naar huis ga” antwoordde ze bedremmeld en stond op

“Euuhhhh….het kan natuurlijk ook dat jij het vlekje bij mij hebt verzonnen, zonder dat je het wist. Voor één van je verhaaltjes.” zei de Wolf snel die zijn gezelschap aan zijn neus zag voorbij gaan.
“Daarom dat het je het nu misschien pas ziet he… Trouwens, ‘t is sowieso ook maar een heeeeeeeeeel klein vlekje he……”

Roodkopje dacht even diep na, keek de Broze Wolf goed aan .
En begon plots heel hard te lachen.
“Wat lach je nou?” vroeg de Wolf
“Kijk maar es “ gibberde Roodkopje het uit.
De Wolf keek in de weerspiegeling van het water en zag tot zijn grote verbazing dat hij twee grote roze konijnenoren op zijn hoofd had staan.
Roodkopje rolde in het gras van het lachen.
“waren die er ook altijd al?! misschien heb ik inderdaad nooit zo goed gekeken” proestte ze het uit!

“Waar…. waar komen die vandaag ?!” paniekeerde de Wolf die de oren niet van zijn hoofd kreeg.
Tranen van het lachen rolde over de wangen van Roodkopje.
“Die heb ik verzonnen… of misschien ook niet!” schaterde ze.
“Je hebt gelijk Wolf, ik krijg hier toch weer héél andere inspiratie!”

“Dit ga jij niet in een waterkant-verhaaltje van je zetten!” riep de Wolf verontrust.
“Watch me” gibberde Roodkopje.
“Dat zal ik eens doen ook” gniffelde de Broze Wolf en verzon twee olifantenoren bij Roodkopje.

Roodkopje verzon glitterhakschoenen en gele apenstaart bij de wolf en de Wolf gaf Roodkopje leeuwenmanen en blaadjes aan haar vingers.
En zo verzonnen ze nog een oneindigheid aan elkaar.
Als ze zo wat uit-verzonnen naast elkaar aan de waterkant lagen moest Roodkopje toegeven dat het toch weer leuker was dan ze had gedacht en ze misschien niet zo meteen van alles zomaar vanuit moest gaan.

“Niets is wat het lijkt he” antwoordde de Broze Wolf.
“Niets is wel veel, maar misschien is niet àlles wat het lijkt ja”
“het is maar van welke kant je het bekijkt he”
“Van welke ‘water’-kant je het bekijkt “verbeterde de Wolf met een glimlach.

Toen de Broze Wolf wat later zijn nest in kroop om te gaan slapen en hij zich uitrok voelde hij van alles in zijn poten en lijf prikken.
“Wat is dat nu weer”  hij keek onder zijn deken en haalde er een wekker, zijn leesboek en een chocoladereep -papiertje van onder te voorschijn. Maar ook nog een verkruimelde frambozenkoek, een lepel, een gesmolten chocolade eitje, een wintersok, 3 karamelbollen en……een zwarte pen ….

Made By SoFia

SoFia

Ik zit met mezelf aan tafel.
En kijk naar de bloemen die ik net van mijn vorige huisbaas heb gekregen.
Omdat ik de ‘beste’ huurster was die hij had gehad…
Ik glunder als ik de welriekende lente-gevallen in een vaas zet.
Een lichte gênante blos komt op mijn wangen.
Want genieten van een bejubeling is één, maar als je daar zo in je ééntje trots zit te zijn heeft het wel wat… tja, gênants.

Ik wou eerst schrijven ‘zielig’, maar dat is het helemaal niet.
Integendeel.
Mijn huis en ik kunnen enorm genieten van de zeldzame stilte.
En hoewel mijn huis en ik onze meningsverschillen hebben, zijn we toch al een goed team geweest.

Kijk, zoals in elke relatie, heb je af en toe je ergernissen.
Ik heb me kwaad gemaakt in zijn ijzige koude, zijn enkel glas.
Het huis op zijn beurt heeft gekraakt onder mijn ‘ik-kan-dit-misschien-ooit-nog-wel-es-gebruiken’, mijn volgeprop van zijn grote ruimtes.

Ik heb het huis vervloekt als het nukkig tijdens het vriesweer het water in de keuken weken voor zich hield.
Ik heb met het huis mee gejankt als het dan bij dooi zijn waterige tranen door heel de gang liet gutsen.

Maar ik hoorde huis meegenieten van de BBQ’s op het dak terras, meedenken bij de volgende schaakzet.
En ja we dachten hetzelfde; je moet ook kunnen winnen als je de regels van het spel niet zo nauw volgt….. Welk ‘paard’ springt er in een ‘hoek’…. belachelijk.
Nee, het huis en ik houden van logica, al dan niet onlogisch.

Het huis heeft om oordopjes geschreeuwd als ik voor de 14de keer hetzelfde nummer loeihard door zijn kamers liet gillen.
En ik heb meermaals mijn hoofd onder het hoofdkussen gestoken om de liefde tussen duif en een gehorig huis niet te moeten aanhoren.
Nooit geweten dat die gevleugelde zielen zo luid om een soortgenoot kunnen roepen, kunnen hijgen.

Maar mijn huis heeft ook naast me op bed gezeten, kijkend naar de prachtige zonsondergangen en zomerluchten die zomaar de slaapkamer kwamen binnen rollen.
Het heeft me mee getroost als mijn trouwe vierpoter haar rijstepap niet meer uit mijn poteke, maar in de poezenhemel ging eten.
Het heeft mededogen gehad als ik meermaals hardhandig zijn deur dicht smeed.

En zo hard ik elke trede van zijn trap heb gehaat, zo veel heb ik gehouden van het vertrouwen dat elke kamer van het huis me al heeft gegeven.
Het kent mijn diepste gedachten, mijn heftigste gevoel.

Ik hoef geen afscheid te nemen van het huis.
Ook van de nieuwe eigenaars mag ik blijven.

Maar net zoals de lente kan je ‘tijd voor verandering’ ruiken, voel je de zweem van ‘vooruitgang’ in de lucht hangen.

En als de tijd zo ver is, hoop ik dat de muren zich niet verraden zullen voelen.
Dat een renoverende hand het huis zal helpen met alle moeilijke dingen die het leven, ook dat van een huis, met zich mee brengt.

Nog even houden we elkaars hand vast, verdraagt het mijn rommel, kuis ik zijn steengruis op.
Neemt het mijn gefoeter nog even voor lief en doe ik niet flauw over zijn koude handen onder mijn voeten als ik door de kamers loop.

Het is geven en nemen, bij huizen, bij mensen, bij jezelf, bij een ander, bij leven en bij welzijn.

En net als het einde van de film en boek ‘Babe’, the gallant pig, wil ik eindigen met de woorden van boer Hogget: That’ll do pig… that’ll do”
Zo is het goed.

SoFia

De Broze wolf liep voor de achtste keer de tafel rond.
Zuchtte diep en zette zich tenslotte aan tafel met het hoofd in de handen.
Om een halve minuut later weer op te staan. Hij mompelde wat, trapte tegen de kast en daarna tegen de deur.
“He hooooww” riep Roodkopje die net binnen kwam.
“Het moet niet stuk he”
“Jawel, dat moet het wel! Het moet weg, het moet in duizend stukjes, verbrand worden, verpulverd, fijn gehakt, diep diep begraven worden!”
Roodkopje trok haar ogen wijd open.
“Wat is er wolvenkop?”
“Wat is er?! wat is er?….. dat is het em juist, er is niks! ale ja er is te veel en dat wat er moet zijn is er niet”
Roodkopje vond dat de Wolf wel erg vreemd deed maar durfde niet echt meer te vragen.

Ze zette zich aan de tafel en de Broze Wolf begon aan zijn negende rondje.
“Ik ben het kwijt Roodkopje, gewoon kwijt. Het is er niet meer, het is weg!” jammerde de Wolf.
Toen Roodkopje vroeg wat hij kwijt was, zodat ze misschien mee kon helpen zoeken zette hij zich tegenover haar aan de tafel.
Een hopeloze blik drupte uit zijn ogen.
“Ik kan mijn ‘denken’ nergens meer vinden. Ik heb het een tijdje geleden weg gelegd omdat ik het even beu was maar nu ik het weer nodig heb kan ik nergens meer vinden”
“Hmmm” zei Roodkopje “Tja….. goh….. iedereen weet natuurlijk dat als je je denken weg legt het onzichtbaar wordt en dus moeilijk weer te vinden is he”
“Hoezo ‘iedereen weet dat’!!!!!!! ik wéét dat niet! jahaaa nu natuurlijk wel, maar toen niet…… gadver….. kon niemand dat dan ook zeggen!!!!!”

“Tja, wie legt zijn denken nu aan de kant he” zei Roodkopje die al 5 keer op rij de ‘Miss gedachten’ van het sprookjesbos was geworden.
“Het is ook de verdomde schuld van blozend wicht he” jammerde de Wolf.
“Blozend wicht??”
“Jahaaa, DoornBloosje! ik dacht de héle tijd aan haar. ik werd er niet goed van. Dus ik dacht, ik leg mijn denken weg”

Dat kon Roodkopje wel ergens begrijpen, ze had ooit eens walgelijk veel gedacht aan de Geschoende Kater.
De gedachten hadden zo in haar buik rond gefladderd dat ze misselijk was geworden.

“Waarom heb je de gedachten dan niet in een potje gestoken?” vroeg ze.
“Ga me nu niet vertellen dat dat kàn he, gedachten in een potje steken!”
“’t Is niet zo makkelijk om ze te vangen en het deksel er goed op te krijgen, maar ja, het is mogelijk. Zo kan je altijd op je gedachten terug komen mocht je ze toch nog es nodig hebben.”
Roodkopje opperde wel dat je de gevangen gedachten goed moest labelen want ze had zo ooit eens per ongeluk een potje moeilijke gedachten opengedraaid. Had een eeuwigheid geduurd voor ze die weer te pakken had.
Gelukkig duren eeuwigheden in sprookjesbossen hooguit een paar uur.

“En zo hoef je ook niet meteen al je gedachten weg te leggen” vulde Roodkopje aan.
“Goh, lekker op tijd dat ik dat weet!” jankte de Wolf
Roodkopje giechelde even “ja blijkbaar had je geen gedachten genoeg om daar aan te denken he”.

De Wolf keek haar noest aan.
“Ah nee he! al mijn gedachten zaten bij DoornBloosje! dat was het em nu juist ook. Ik had geen gedachten meer over” verdedigde hij zichzelf.
“Goh, gelukkig ben je nu tenminste verlost van de gedachten aan DoornBloosje he”
De Broze Wolf zweeg, pulkte wat aan zijn nagels en keek weg.
“Toch?” vroeg Roodkopje wat onzeker.
“Yep, het denken aan DoornBloosje is voorbij” antwoorde de Wolf rustig.

En toen brak hij in huilen uit.
“Maar nu voél ik zoveel voor haar!” riep hij in tranen.
“Ik heb mijn gedachten aan haar weg gelegd en wie had dan ooit gedacht dat dan het voelen ineens zou komen aanzetten!!”
Roodkopje wou vertellen dat ook iedereen wist dat als je denken weg legt vaak het voelen alle lege ruimte in neemt.
Maar ze besloot wijselijk te zwijgen.

“En nu?!” kloeg de wolf
“niet alleen verdrink ik bijna in gevoel maar ik kan ook over niks nog nadenken….”
“Misschien valt het wel mee” opperde Roodkopje.
“Misschien heb je nog genoeg gedachten over, heb je toch niet alles weg gelegd”
“Roodkopje, ik kan zelfs niet meer bedenken waar ik mijn schoenen heb staan”
Roodkopje antwoordde dat hij dat nooit wist, zelfs niet met al zijn gedachten.
Jaa maar ik kan ook niet meer bedenken wat ik met de dag wil aanvangen”
Roodkopje antwoordde weer dat hij dat ook nooit wist.
“dat is toch één van je lievelings-zinnen ‘pluk de dag tik een eitje’ (al had Roodkopje nooit verstaan wat dat ei daar in godsnaam bij kwam doen). Jij wil je toch altijd laten verrassen door de dag zelf”

De Broze wolf moest toegeven dat Roodkopje gelijk had.
Misschien was het wel niet zo erg dat hij niet zoveel kon denken. Trouwens Roodkopje kon dat dan wel in zijn plaats.
“Ohhh ohhhh, ik ga niet opdraaien voor jou gedachtenloosheid he!”
De Broze wolf keek met een “Pleaassssssse, pleaaaaaasssse” Roodkopje aan.
Roodkopje zei dat ze er wel nog over zou nadenken.

Maar de Broze Wolf liep voor de tiende keer onrustig rond de tafel.
“Wat nu weer! ik heb toch gezegd dat ik er over zal nadenken!”
“ja, dat is het niet…. ik zit nog met al dat gevoel he…. wat moet ik er mee?….. Ik ga,…. ik ga een brief schrijven aan DoornBloosje. Zeggen wat ik voor haar voel! Of nog beter…. ik ga naar haar, pak haar vast en…”
Roodkopje onderbrak de Wolf.
“Euhhhh dat zou ik niet doen Wolf.”
“Jij gunt mij en DoornBloosje de liefde niet he” snibde de Wolf.

“Wolf, je gedachtenloos zijn heeft je doen vergeten dat in de Sprookjesbossen sprookjes sprookjes moeten blijven.”
“Awel, wat een prachtig sprookje…. ‘en ze leefde nog lang en gelukkig’.”

Roodkopje legde de wolf uit dat sprookjes niet zomaar uit een heftig gevoel ontstaan.
Dat gevoel pas na 578 sprookjesjaren klaar is om sprookje te worden.
“Dus ik ben nougabollen met mijn gevoel, ik kan het haar niet eens vertellen!!!”
“Misschien ooit, als het gevoel na 577 jaar er nog is kan je de Sprookjesschrijfster aanspreken om wat te schrijven… maar ik zou het niet eerder doen”.
“En wat als zij daar 5 bossen verder hetzelfde voor mij zit te voelen! wat dan?!”
“Moeten we dan als twee heilige bonen zitten te wachten tot die 578 jaar voorbij zijn!”
“Nee Wolf, als je beide hetzelfde zou voelen dat vindt dat gevoel elkaar”
De Wolf keek Roodkopje wat Broos en niet goedbegrijpend aan.
“Elk gevoel kan je vleugels geven he” vertelde Roodkopje.
“Je moet een stukje, goed gedosseerd gevoel de lucht in laten vliegen en als zij dat ook doet dan vindt het gevoel elkaar”
“En … als zij dat niet doet…..” vroeg de wolf stil.
“’t is maar een stukje gevoel he, niet je hele hart. je kan heus wel een beetje gevoel missen, toch?”
Dat was één ding waar de wolf zeker van was.

Een paar uur later was hij al druk bezig met een stuk gevoel de vleugels aan te binden.
Maar tot zijn grote teleurstelling wou het niet van de grond komen.
Beteuterd zat hij aan de waterkant.

“Het gevoel is ook véél te groot man!” zei Roodkopje tegen de Broze wolf.
“Vier vleugeltjes aanbinden dan?” vroeg de wolf.
Roodkopje keek de Wolf streng aan.
“Zes?”
“Neeheee, een stuk gevoel er af halen Wolf! Ik denk dat dat beter is”

“Jij met je denken ook altijd” foeterde de Wolf terwijl hij een stuk gevoel probeerde af te breken.
“En waar blijf ik nu met dat stuk gevoel?!” jammerde hij.

Roodkopje zat ondertussen wat verder aan de waterkant, de dingen te overdenken terwijl ze over het water tuurde.

De Broze Wolf sloop stil naar Roodkopje en liet het stuk gevoel snel achter in haar jurk glijden.
Roodkopje voelde een warme zachte rilling over haar rug lopen.
Een heerlijk gevoel overviel haar.
“Goh, Wolf heb je al gezien hoe mooi het licht over het water valt… prachtig he…. ik voel me plots zo gelukkig, weet je dat”
De Wolf glimlachte en zei niets.
En hij zag zijn gevleugeld gevoel voor DoornBloosje de lucht in gaan.

Een tijdje later zei Roodkopje tegen de Wolf:
“Ik heb eens nagedacht Wolf, ik wil wel wat gedachten aan jou geven…. dat voelt wel goed…”
“Dus jij wil wel bedenken waar ik mijn schoenen heb gezet? Of hoe ik het best bij de zeven dwergen geraak?”
Roodkopje wou net grootmoedig de Wolf haar opgeoffer  onder de neus wrijven toen deze een groot cadeau te voorschijn haalde.
“Voor jou” en de Wolf hield het pak met gestrekte armen voor Roodkopje.
“Zo geven we elkaar wat”.
Roodkopje pakte het cadeau uit. Het was een koffertje vol potjes gevoel. Niet alleen gedachten maar ook gevoel kan je goed bijhouden.

‘zonsondergang-gevoel’, patékesgenot, lekker-lui-genieten, warmhart schilfers, gevleugelde kriebels, kippenvelletjes en een potje bloos waren maar een kleine greep uit het assortiment.
“Tja” zei de Wolf “Ik had er toch meer dan voldoende van”
“Het voélt leuker als je het delen kan” glimlachte hij.
“dat dénk ik ook” giechelde Roodkopje die net een potje liefelijke lachjes gevoel had open gedaan.

Made By SoFia

De andere heer vertelt dat hij al 82 is en hij wrijft over zijn wang “de rimpels komen”
Ik zeg dat hij er nog schitterend uit ziet en dat ik hoop er tegen die leeftijd ook nog zo bij te zitten.  De reflectie van de zijdeachtige blauwe sjaal die rond zijn hals hangt kleurt namelijk diezelfde wangen zo mooi zilver alsof de maan haar licht vannacht bij hem heeft achter gelaten.
De ene heer heeft zijn jas dicht “kijk, ik ben oud maar ik dans nog he” en hij begint voor me te dansen.
En nog goed ook. Hij gaat helemaal door zijn knieën en shaket zijn wat stramme heupen heen en weer.

“Forceer je maar niet” zegt de andere wat stugjes.
“Ach” zegt de andere “je moet wat geluk in het leven hebben, echt”.
Hij draait zich om, groet ons uitvoerig en stapt de lift in.
“Nog een mooie dag he” fonkelt hij en ik zie nog net zijn zwaai als de lift deur dicht gaat.
Ik wens hem nog hetzelfde toe

“Tja,” zegt de andere heer “je kan moeilijk ‘tot ziens’ zeggen he. Want als je hier terug bij de dokter zit is dat niet zo best.”
Hij is even stil, kijkt wat voor zich en zegt dan “Natuurlijk, je kan elkaar ook in de stad tegen komen he”.

Als ik later door de onaflatende lente-regen fiets bedenk en bedank ik hen beide in alle stilte. Want het was een waarlijk warme ontmoeting, een momentopname van het leven. het leven op zijn best.
De glimp van hun bestaan omarmt me als ik de stad inrij.
En de schittering van het jongensachtige dat door de wat oudere lijven nog zo prachtig op-lichte stopt mijn hart zachtjes onder.

Ja, je kan elkaar nog in de stad tegen komen.…
Maar ik weet dat ik hen nog vaak zal tegen komen, in alle kleine momenten, in alle levensjaren die ik nog te gaan heb.

Heren het was me een waar genoegen.

SoFia

De Broze Wolf (broche) Made By SoFia

“Zou hij goed over het gras rollen?” vroeg de Broze Wolf aan Roodkopje terwijl hij naar de zon wees.
Roodkopje, die naast de Broze Wolf in het gras wat van diezelfde zon lag te genieten, had haar ogen dicht.
“Wat goed over het gras rollen?” mompelde ze; “Je bedoelt toch niet mij he Wolf,
ik lig goed en ik ben niet ‘rolbestendig’ vandaag”
“neeheeee…..ik bedoel die daar, die gele bal” en de Wolf wees nog een keer naar de zon.
Roodkopje keek de Broze Wolf bedenkelijk aan.
“Zonneklopje gekregen van die gele bal daarboven?”
“Of zou hij gaan stuiteren?” ging de Broze Wolf onverstoord door.
“Misschien spat ie wel uiteen als je er tegen aantrapt… zou ook kunnen”

Roodkopje legde haar hand op het hoofd van de Wolf. “Je voelt wel warm aan Wolf, misschien ben je ziek”.
“Ziek? waarom? Omdat ik wil gaan voetballen met die gele knikker die in de lucht hangt?”
En hij draaide zich op zijn zij naar Roodkopje toe.
“Heb jij dat dan nooit, dat je de lucht in kijkt en je afvraagt wat je bijvoorbeeld zou kunnen doen met de zon?”
Roodkopje keek nu nog bedenkelijker “euhhh… ja, er in gaan liggen”
Dat vond de Wolf een mooie en begon meteen te verzinnen hoe een leuk bed de zon niet zou kunnen zijn.
“Hihi, kan je in slaap rollen…. of euhhh, je kan de zon ook als hangmat gebruiken”
Roodkopje onderbrak de Wolf en legde hem uit dat ze in de zon liggen niet letterlijk bedoelde maar zoals in het gras liggen en genieten van de zon.
“je bedoelt dus ‘onder’ de zon liggen” zei de Wolf nu wat puntjes op de i- erig.
“ja dat bedoel ik ja” antwoordde Roodkopje wat snibbig.
“Het lijkt me een stuk logischer dan met de zon te willen gaan voetballen he Wolf”

“Tja, wat is er eigenlijk logisch, ‘t is maar hoe je het bekijkt he” antwoordde de Wolf
“logisch is dat de zon een gigantisch grote bal vuur is die ons licht en warmte geeft en waar, als jij me nu even gerust laat, je heerlijk van kan genieten.Maar voetballen met dat ding, laat staan een bed van maken lijken mij dus niét logisch” jufrouwde Roodkopje

De Broze Wolf trok dat in twijfel en vertelde dat het misschien veel logischer was om te bedenken wat je zoal zou kunnen doen als je naar de zon keek in plaats van maar af te gaan op wetenschappelijke feiten of voor de hand liggende dingen.
Roodkopje was even met verstomming geslagen (wat Roodkopjes niet snel overkomt),
na een stille stilte vroeg ze aan de Wolf waar hij al die gekke ideeën toch vandaan haalde.

“Ahh, ik heb net een cursus Filou-Sofie gevolgd en dat was erg boeiend” antwoordde de Wolf.
Roodkopje verbeterde de Wolf “Filosofie zal je bedoelen”
“Neehee, niet de ‘liefde voor wijsheid’ maar Filou-sofie”
Roodkopje schoot in de lach en beweerde dat zulk iets niet bestond.
Maar de Wolf bleef volhouden dat hij Filou-sofie had gestudeerd en niet Filosofie.
“En wat is Filou-sofie dan he” vroeg Roodkopje uiteindelijk.
“Het is een wijsheid maar dan die van de schavuiten” antwoordde de Wolf plechtig en met een brede glimlach.
“Die van schavuiten……yeah right” zei Roodkopje

“En bij wie ben je dat dan gaan ‘studeren’ vroeg Roodkopje smalend.
“Ahh bij  een zekere Sofie natuurlijk, de naam zegt het zelf he.
Ik ben geen Filou-Berta of Filou-Francois gaan volgen he, die leken me eerder wat aan de saaie kant”
“Je weet toch dat de naam Sofie wijsheid wil zeggen he wolvenkop, en zo te horen is dat mens alles behalve wijs maar eerder aan de maffe kant”
“Neeeneee, ze is schavuiten wijs he” verbeterde de Wolf.
“en daarom geeft ze ook les in schavuiten-wijsheid ”

“Klinkt logisch ja” smaalde Roodkopje.
“Ah nee, juist niet he. Schavuiten-wijsheid is onlogisch logisch” zei de Wolf ernstig.
Roodkopje voelde met haar hand toch weer even aan het hoofd van de Wolf “Volgens mij heb je koorts”.
“he, toe nou Roodkop. Het is echt leuk hoor dat schavuiten-wijsheid, dat onlogische logisch”

Roodkopje die meer voor het logische, zuiver wetenschappelijke was, zo lang het maar duidelijk is, werd een beetje kriebelig van de Broze wolf zijn vage onlogica. Maar omdat ze ook een onweerstaanbare nieuwsgierigheid had (wat eigen was aan Roodkopjes met Roodkoppige krullen) wilde ze toch wat meer weten.

De Wolf vertelde haar dat ze naar iets moest kijken wat voor haar logisch was en daar het tegenovergestelde bij gaan zoeken.
“Zoals het gras dat groen is…. wel dan moet je bedenken dat het gras rood is” zei de Wolf
“ja en dan?” antwoordde Roodkopje
“Wel de dingen zouden er dan toch weer heel anders uit gaan zien;
Doordat het gras rood was zou het licht rond de vijver een rode gloed krijgen en leek het altijd op ‘zons-ondergang-licht’.
Misschien zou het gras dan ook niet meer lekker fris onder je voeten voelen maar eerder warm”
Roodkopje keek naar het gras en probeerde voor te stellen hoe het zou zijn.
De Wolf ging verder:
“Als jij dan in het gras zou gaan liggen zou ik niet meer kunnen zien waar je haren eindigen en waar het gras begint” glimlachte de Wolf.
“Misschien zou iedereen dan aan je denken als ze het gras zagen”
“niet iedereen moet aan mij denken” antwoordde Roodkopje nuchter
Maar ze vond de gedachten wel prettig. Iets hebben waarvan iedereen dan denkt “ach ja Roodkopje”.
Maar de Broze wolf  onderbrak de ijdele gedachten met een: “tja, als het gras rood zou zijn waren je haren misschien wel groen.
Dan was jij niet meer Roodkopje, maar Groenkopje” en de Wolf schoot in een onbedaarlijk lachen.
“hehe, geestig hoor mislukte grootmoeder- eter”
“Tja, ‘t Is dan ook ‘schavuiten-wijsheid’ voor iets he” grinnikte de  Broze Wolf.

“Ik blijf erbij dat ik bij die hele Sofie persoon grote vragen heb” zei Roodkopje wat gepikeerd
“Als dat de dingen zijn die jij bij haar hebt moeten ‘studeren’, amai amai”
“Toch blijft het leuk” glimlachte de Wolf
“want het onmogelijke wordt mogelijk”
Dit laatste had terug de aandacht van Roodkopje getrokken.
Want als er iets Roodkoppig was, dan was het wel het onmogelijk mogelijk willen maken.
“Hoe bedoel je dan….?  het gras zal  toch altijd groen blijven, hoe hard jij ook fantaseert dat het rood is”
“niets is wat het lijkt Roodkoppie”
“ja in je hoofd kunnen die dingen wel, maar das niet echt he”

De Wolf vroeg Roodkopje waarom dat niet echt zou zijn.
Als hij bijvoorbeeld hoofdpijn had (en wolvenhoofden hebben vaak pijn) dan kon hij gelukkig aan prettige dingen denken, of dingen gaan bedenken die niet bestonden. Zo had hij ooit een antihoofdpijn machine bedacht. Daar kon je dan gaan instaan en dan begon het je heel hard af te kietelen. Oké de hoofdpijn was niet weg, maar het was wél leuk.
Soms bedacht hij  dan ook kleine verhaaltjes of gedichtjes en stuurde hij die naar Sneeuwwatje of DoornBloosje.
“En die vinden dat dan fijn om te lezen en moeten dan vaak lachen” zei de Wolf.
“Zo is mijn pijn dus eigenlijk nog iets goeds. wat in principe onlogisch is. Logisch, toch?”

“Hoe weet jij dat Sneeuwwatje en DoornBloosje jouw verhaaltjes leuk vinden?” vroeg Roodkopje.
De Wolf had Sneeuwwatje net na het sturen van één van zijn verhaaltjes horen lachen tot aan de waterkant. En dat was ver.
En DoornBloosje… tja, van DoornBloosje wist hij het eigenlijk niet.
“Misschien leest ze jouw verhaaltjes niet eens” zei Roodkopje heel fantasie- en empathieloos.
“Misschien heeft ze het wel te druk voor zulke maffe dingen als ‘schavuiten-wijsheid’”.
“te druk met wat? slapen?” antwoordde de Wolf
“Nee Wolf, jij haalt alles en iedereen steeds weer door elkaar he. Da’s DoornROOSJE, DoornBLOOSJEje daarentegen slaapt niet de hele tijd… die… ja wat doet die eigenlijk?”
De Wolf wilde graag geloven dat DoornBloosje steeds zijn verhaaltjes las, misschien zelfs dat ze af en toe een beetje zat te wachten in haar kasteel op een brief van hem.
Hij zag haar al zitten, lichtjes blozend, verlangend naar…Oke, soms wist hij niet altijd meer zo goed of zijn gedachten gedachten waren of echt. Hij vergiste zich wel eens.

“Tja, dat heb je dan he met je ‘schavuiten-wijsheid’, die is soms zo maf dat je je vergist he!” pruttelde Roodkopje, die eigenlijk nog maar enkel bezig was met haar gelijk te halen.
“Oh dus jij vergist je nooit? Mevrouw Vluchter naar Nuchter!” antwoordde de Wolf wijselijk.

Tja, Roodkopje moest schoorvoetend toegeven dat ze zich ook wel eens had vergist met het bakken van een viooltjescake.
Ze had te veel noten bij de eieren en bloem gedaan waardoor er in plaats van enkel violen je ook contrabasgeluidjes en zachte pianotoetsen proefde. En hoewel dat natuurlijk compleet niet de bedoeling was had de cake toch heel erg gesmaakt… Maar dat was per ongeluk gebeurt natuurlijk.

“Wel schavuiten-wijsheid is dat je volgende keer niet alleen te veel noten maar misschien ook  te veel snaren bij je deeg gaat mengen. en dan kijken wat het wordt” zei de Broze Wolf opgewekt.
“dus expres iets anders doen?”
“iets anders doen dan wat je gewoon bent”
Roodkopjes nieuwsgierigheid won het van haar logische logica en samen met de Wolf ging ze viooltjescake maken met én té veel noten én te veel snaren.
“Misschien raakt de cake wel helemaal ontstemt he, is ie niet om aan te proeven” waarschuwde Roodkopje de Broze Wolf.
Maar de Wolf ging lustig door met de snaren door de bloem en eieren te mengen.
Het werd de meest maffe cake die Roodkopje ooit gebakken had, maar ze had erg moeten lachen om de luidruchtige snarensmaak.

En als ze zo met het laatste stuk cake aan de waterkant zaten zei Roodkopje tegen de Wolf: “Wolf, nu niet om de boel te verpesten he, maar je weet toch dat DoornBloosje waarschijnlijk niet…”
De Wolf antwoordde dat hij het wel wist. Wijsheid bleef wel wijsheid.
Ook bij schavuiten-wijsheid mag je het weten niet vergeten.
“Zolang ik wéét dat ik het maar bedenk”
“Vindt je het dan niet zielig dat je misschien iets bedenkt wat er helemaal niet is?” vroeg Roodkopje wat stil.

“Waarom? ik vind het juist geweldig fijn dat de gedachten aan haar blozende wangen bij mij verhaaltjes maken” en de Broze wolf begon haast zelf te blozen.
“Je kan blij zijn en er niks mee doen, je kan verdrietig zijn en tranen laten wegvloeien in plaats van er caramelkoekjes mee te bakken.”
Roodkopje begon te begrijpen waarom de Wolf zo blij was met zijn studie ‘Filou-Sofie’.

En zo zaten ze nog lang te vertellen en te verzinnen aan de waterkant als het zachtjes begon te schemeren.
“Wolf, we moeten opruimen, de avond valt zo”
De Wolf spreidde zijn armen “zal ik die avond dan maar proberen op te vangen?” giechelde hij.
“Jij hebt te veel Filou-Sofie gestudeerd denk ik !” lachte Roodkopje
En terwijl Roodkopje en de Broze wolf bedachten wat ze met de maan en haar zilver licht zoal niet zouden kunnen doen zat 5 sprookjesbossen verder een DoornBloosje, met een lichte blos op de wangen, vol verlangen in haar kasteel  te wachten op……

Made By SoFia

Schilderschets Roodkopje (detail) Made By SoFia

Het wil zelf kleren maken,
en is blij met een meter stof.
Het zal over elke vriendschap waken,
en vindt kringloop meer dan tof.

Het knutselt collages en tekent de dag,
het leven spreidt zich in haar tentoon.
Ze houdt van mij zolang ik lach,
en heeft een liefde voor ‘ongewoon’.

Het houdt van ‘walviskussen’
en een ‘krabbenknuf’.
Het kan onvoldoendes weg weten te sussen,
met een “mama, het is you that i ‘luf’ “.

Het leven heeft zijn feest gevonden,
zomaar in mijn mooie meid.
En als de goden bestonden,
dan was de aarde haar hemel nooit meer kwijt.

SoFia
28 April 2012

Foto’s Hazel en ik op haar 12 de verjaardag