“Time and Love
As I guard my honor,
My love in a foreign land
Ravishes beauties
Who belong to others.
Safely he will come,
But he has left me dead.
O traveler, tell him
That my youth wastes away…
If time goes on
Life too will go
And never shall we love again…”
By: Vidyapati
Vidyapati (1374-1460) was een Hindu dichter, schrijver van lyrics en liefdesliederen.
Vooral over de Hindu god Shiva.
Hoewel, de meeste van zijn ‘love songs’ gingen over de jolige prachtige Krishna en zijn lieftallige vrouw Radha. Ik denk vooral over de weemoedigheid van Radha die haar ‘beautifull boy’ moest delen met ander vrouwelijk schoon.
Hij zou daar later wel op terug keren, maar soit l’amour comme toujour: you hurt the one you love the most. Het leed is geleden.
In het Hindoeïsme is dat niet anders.De vermenselijking van de goden (Krishna is één van de 10 avatars van god Vishnu) trekt zich door de jaren en eeuwen heen gewoon door. Net zoals het leven en de liefde zelf. Als een ploeg door de aarde, die elk jaar weer opnieuw dezelfde weg af legt door de akkers. En telkens kost het weer even veel kracht even veel bloed zweet en tranen. Het is en blijft een zware klus. opnieuw en op nieuw en opnieuw. Alsof leven en liefde 4 seizoenen zijn die telkens in welbepaalde volgorde terugkomen.
Krishna and Radha
Wel slim gezien van Vishnu, niet alleen heeft dit goddelijk wezen 4 armen (a dream come true! even opruimen is dan inderdaad ‘éven opruimen’) maar ook nog eens 10 avatars.
Die avatars kwamen dan ten gepaste tijden naar de aarde om de mensheid te helpen, te redden van de ondergang.
Dat we hier nog zijn hebben we dus te danken aan een blauwe jongen met 4 armen. Ik moet zeggen; het klinkt prettig, het klinkt aannemelijk.
En geef toe, wie wil er zich nu niet kunnen opsplitsen in 10.
Alle klussen worden geklaard, even de mensheid redden en je kan ook nog lekker op je goddelijk plekje blijven zitten terwijl je 10 alter ego’s de boel aanpakken.
Maar het zal wel zo zijn als in de politiek, de bankwereld, de top zaken lui.
Ga er maar eens aan staan.
Heb maar eens de medeverantwoordelijkheid om de mensheid te redden.
Alsof het nog een haalbare optie is.
Die ‘haalbare kaart’ heeft Vishnu toch van heel ver moeten halen.
Of eerder een ongelooflijk geloof hebben gehad.
Want geef toe, over een ‘goed doel’ gesproken…
Ik zou eens naar de mensheid hebben gekeken en gedacht “oh boy! neuuu dààr begin ik niet meer aan”
Op zo’n zinkend schip is het ieder voor zich.
Maar zo’n Vishnu heeft het toch de moeite waard gevonden om 10 avatars te creëren. Geen vraag of de chemische aanslag in Syrië moet worden vergeld. Geen vraag of we dat met militaire middelen gaan doen of niet. Nope, gewoon 10 avatars uit jezelf halen.
Vishnu and his avatars
Dat is ook het mooie aan het Hindoeïsme (het weinige wat ik er momenteel van weet, de boeken liggen hier rond, onder en naast mij)
Het gaat heel vaak over het Zelf. Alles valt in principe te herleiden tot jezelf. Geen gezoek bij wie wat waar en wanneer. Geen schooljufelijke of meesterlijke opgestoken vingertjes. Geen hand in de hals met een bijbehorend afkeurend zorgelijk gezicht erbij als we het zoveelste ‘schandaal’ van een ander horen. Daar waar deze tijd zo afschuwelijk rijk aan is, nietwaar…. (en nu leg ik de hand in de hals en kijk even zéér zorgelijk)
Nee, ga eerst maar es kijken naar de kleine maatschappij die in jezelf zich heeft ontwikkeld. Ga daar maar éérst kijken wat er anders en beter kan.
Zoals in hoofdstuk 6 van de Bhagavad Gita staat.
“The pathway and the goal
Let a man lift himself by himself;
let him not degrade himself;
for the Self alone is the friend of the self
and the Self alone is the enemy of the self.”
Ja dat Hindoeïsme ligt me wel.
Ook het feit dat het niet een godsdienst godsdienst is.
“It’s not a religion, it’s a way of life.”
Mijn dochter is een groot ‘Ganesha’ liefhebster.
En beide vinden we het echt wel ons ding.
Het ietwat kitscherige, de ditjes en datjes, de ‘Punja’s’ (offertjes) om het wezen met de olifantenkop goed te stemmen. En ja, je moet even bellen met de bel, zodat de god weet dat je er aankomt. Kwestie dat hij zijn tabernakeltje nog even op orde zet? Zijn vloertje stofzuigt en zijn sokken nog even snel de wasmand in gooit Nee, hij wil zijn volle aandacht kunnen geven. Lief he 🙂
Maar in alle tierlantijntjes van rituelen zijn ze ook bloednuchter die Hindu’s. Want ze doen veel moeite voor de Punja maar tegelijk “he, het is maar een beeldje he, niet god himself”.
En je kan Ganesh eren en aanbidden voor geluk, maar daarom krijg je het nog niet.
Ganesha
Je ‘krijgt’ niets omdat je als een maf hebt zitten bidden.
Eén of ander blind geloof hebt.
Nee, bij het Hindoeïsme kan je hooguit bidden (en doen we dat al niet automatisch?) dat geluk jouw kant uitkomt.
Het Hindoeïsme heeft voor mij meer van het benadrukken van wat ik eigenlijk al weet. Een opfrissertje, een geheugensteuntje, een bevestiging, een stilstaan bij… Een weelde aan verhalen.
Het Hindoeïsme is ook zo complex, heeft zoveel zijwegen dat het doorgronden ervan niet makkelijk is.
Daar hou ik van. Geen rechtlijnig gedoe. Niet van ‘zo en niet anders’.
Toen ik in een boek las ‘Hindoeïsme heeft altijd een warm hart gehad voor de anders denkende’ toen wist ik dat ik er meer van wou weten.
Niet voor het geloof zelf, Ik hoef geen religie. En een geloof tracht ik te hebben in mezelf en het leven. Dat vind ik al een héle opgave. Dus meer gelovigheid hoeft er voor mij niet te zijn.
Maar mijn interesse voor het Hindoeïsme is meer ter inspiratie en ook ontstaan uit inspiratie.
Geïnspireerd door het moment, door wat ik meemaak, door mijn reis, door de mensen die ik tegen kwam, die ik tegen kom en nog zal tegen komen.
Als er één ding is duidelijk geworden voor mezelf door de jaren heen dan is het dat ik lééf voor en door de interactie.
Ik heb de Muze nodig om te kunnen zijn.
Vaak met alle pijn van dien.
Maar ik heb het altijd de moeite gevonden.
Toch, de belachelijke intensiteit waarmee ik voel heb ik al zo vaak vervloekt.
Want naast de deugd is het tevens de vloek van mijn leven.
Ik heb echt al meermaals jankend van woede tegen mezelf zitten roepen dat ik toch een koe ben (gelukkig in India een heilig wezen, dus..)
De confrontatie met jezelf wordt er met de jaren niet beter op.
Volgens mij is het dan ook geen wijsheid die met de jaren komt, maar eerder het bewust zijn.
Héél irritant vaak.
Ik zie me gewoon dezelfde fouten maken die ik had gezworen niet meer te maken.
Of beter gezegd. ik zie me hervallen in structuren die ik eigenlijk kwijt wil. En die ik dan ook dàcht kwijt te zijn… yeah right.
Er zijn er die vinden dat je daar bewust van zijn al heel wat is, een goed ding.
Ik ben daar niet zo mee opgezet.
Ik vind het vooral erg frustrerend om met het hoofd te weten waar het hart weer maar es de mist in gaat.
En hét van hét: je kan er geen f..ck aan doen. Voelen is voelen. Je kan het hooguit wat negeren, wat wegmoffelen.
Maar een verloren hart is een verloren hart.
Een hart dat overloopt is gewoon dweilen met de kraan open.
Dan is het gewoon lijdzaam toekijken (of de andere kant opkijken).
Een beetje ‘k-zag-twee-beren-broodjes-smeren-achtig. Ik stond er bij en ik keek er naar.
Vishnu figure handmade by Sofi@
Vishnu figure handmade by Sofi@
Na mijn vakantiereis is het alsof ik nooit meer echt ben thuis gekomen.
Alsof ik ergens een deel van mezelf terug ben vergeten in te pakken, mee te nemen.
Misschien ligt er nog een stuk ziel op Corfu?
Een gedachtengang op de hoogste top van Montenegro?
Een ‘common sence’ in Ancona?
En heb ik op de boot mijn hart verloren?
Maar het is niet dat ik mezelf kwijt ben. Integendeel zelfs.
Ik vraag me alleen af hoe het komt dat wanneer ik dicht bij mezelf sta, ben wie ik ben, ik me zo wereldvreemd voel?
Al is wereldvreemd nu misschien niet de juiste uitdrukking want ik wil niets liever dan die hele wereld ontdekken.
Ik wil gaan zoeken waar ik thuishoor. Ik wil thuis komen. Echt thuiskomen.
Zo van “ja, hier moet ik zijn, hier hoor ik” Dat je dat voelt in elk uithoekje van je zijn.
Nu voel ik vooral waar ik niét thuishoor.
Maar het is vast de weg die ik nu heb af te leggen na een periode van nét iets te veel afscheid te hebben moeten nemen.
En ik ben beroerd in afscheid nemen, zo godverdomme beroerd.
En ja, loslaten is een kunst. Ik teken, ik schilder, ik creëer, zing, dans,… maar loslaten is nu nét een kunst waar ik de techniek nog niet van beheers.
Ik heb er de pen van de ziel al op kapot gekrabbeld, mijn beschilderd hart mee vol geklad.
Maar het blijft er niet uitzien.
Je kan hooguit zien dat ik er hard aan gewerkt heb, maar het is duidelijk nog niet gelukt. Meer dan een aai over mijn bol en een betuttelende ‘Flink hoor’ kom ik niet.
Soms denk ik dat ik ongevraagd misschien vroeger te veel heb moeten loslaten, er dingen zijn weggenomen die me nog toebehoorde.
Alsof zo één of ander rotjong er heeft aan liggen sleuren terwijl ik het nog vast had, het verdomme van mij was. en dan venijnig tussen zijn tanden heeft gesist: “geef hier”.
Ik ben gewoon ook niet het ‘vluchtig’ typje.
Ik omwentel me graag met de warmte van herinnering, een mooi moment, een zalig gevoel. Ik wil dat vasthouden, koesteren.
Hoezo loslaten? waarom zou ik loslaten wat ik niet wil verliezen.
Waarom consumeren en verder leven. Op naar het volgende?
Maar vaak met alle gevolgen van dien.
Want als het grote deel van de wereld wél loslaat, verder gaat, dan blijf je vrij teleurgesteld achter.
Ik ben de laatste tijd zo vaak teleurgesteld geweest, zo vaak zo vol ongeloof, dat ook dat haast niet meer te geloven viel.
Zelfs terwijl ik deze woorden typ ligt de teleurstelling zich al weer te ontwikkelen.
Het verrotte is dat het dan blijkbaar ook nog eens aan jezelf ligt (ah dat ‘Zelf’ van het Hindoeïsme?)
Blijkbaar heb je dan gewoon de verkeerde verwachtingen gehad.
Neuu, die ànderen kunnen daar niet aan doen. JIJ had maar niks moeten verwachten….
Uh?
Kan dat dan? Niks verwachten?
Ja, je mag wel iéts verwachten, maar duidelijk niet dàt wat je had verwacht….
Ah… oke.
Hoofstuk4
22.
“He who is satisfied with whatever comes by chance,
who has passed beyond the dualities (of pleasure and pain),
who is free from jealousy,
who remains the same in success
and failure-even when he acts,
he is not bound.”
The Bhagavad Gita
Zo mooi die woorden, zo zo mooi…..
ik wil het zo graag!
maar oh so not me! Teach me! please….
En terwijl ik wat groenig van jaloezie kijk naar al wie het moment het moment kan laten zijn, wie kan loslaten en simpelweg verder leeft, wie vrij is van grote verwachtingen, hoop ik dat 4 blauwe armen me zullen vasthouden, me zullen helpen, me zullen troosten als ik zachtjes dit mooie hindu gedichtje fluister, er een bootje van vouw en het laat meevaren op een zee van tijd….
“He Promised he’d return
He promised he’d return tomorrow.
And I wrote everywhere on my floor:
“Tomorrow.”
The morning broke, when they all asked:
Now tell us, when will your “Tomorrow” come?
Tomorrow, Tomorrow, where are you?
I cried and cried, but my Tomorrow never returned!
Vidyapati says: O listen, dear!
Your Tomorrow became a today
with other women.”
Translated by Azfar Hussain
By: Vidyapati
Dit is ‘my song of this moment’. Maar vooral ook de clip….. 🙂
“-Get up and pack your things”
“°Where we’ re going?”
“-Somewhere we belong”
🙂
Sofi@
FiekesForum 